Ik lees de VPRO-gids zelden vanwege de tv-programmering. Ik lees bij mijn tussen-de-middag-broodje vaak de artikelen en het forum. In gids 39 staat een ingezonden brief van Mevr.M.J.van Gilst uit Dieren. Ze schrijft:
N.a.v. uw stuk over de schrijfster Rachel Cusk (gids#36): ik sta iedere keer weer verbaasd van het feit dat zoveel getalenteerde vrouwen toch steeds weer in die val van het moederschap trappen. Deze vrouw had zich zonder kinderen geheel onbelemmerd aan het schrijverschap kunnen wijden. Dat is duidelijk haar roeping. Maar terwijl wij vrouwen voor het eerst sinds miljoenen jaren niet meer gedwongen zijn kinderen te baren, moesten er in haar geval weer zonodig koters op de wereld gezet worden, die deze schrijfster flink dwarsbomen in wat eigenlijk haar roeping is.
Vroeger lagen deze zaken heel anders, maar nu ben ik toch geneigd te zeggen ‘eigen schuld, dikke bult’. Ik zelf ben willens en wetens niet aan kinderen begonnen en heb mijn leven prachtig en ongehinderd aan mijn talenten kunnen wijden. Ook nu ik wat ouder ben heb ik er geen spijt van, dat ik de beker van het moederschap aan mij heb laten voorbijgaan.
Waarom denken niet meer vrouwen niet even iets beter na voordat zij aan het moederschap beginnen? Het hoeft niet meer, niemand dwingt ons, al lijkt het moederschap een soort collectieve dwangneurose te zijn.
Ik zou daar als schrijfster die moedert, vrouw die schrijft iets op willen zeggen: Je bent niet voortdurend aan het moederen. De noodzaak om te schrijven komt uit jezelf voort. De ene vrouw zal kinderen willen baren en opvoeden en die levenservaring al dan niet meenemen in het schrijven. Ze zal misschien juist die druk, de strijd om tijd vrij te maken voor het schrijven, nodig kunnen hebben. Of een vrouw kan geen kinderen krijgen en gebruikt die weggedrukte pijn voor het schrijversschap. Weer een ander kiest bewust voor een leven zonder kinderen en heeft zeeën van tijd om te schrijven. Toch durf ik te zeggen dat ze waarschijnlijk niet meer zal schrijven dan de vrouw met kinderen zal doen. Ze zal die zeeën van tijd weer opvullen met andere ervaringen naast het schrijven. Je moet namelijk LEVEN om inhoud te vergaren voor het schrijversschap. De een zoekt naar de oeroude ervaring van het kinderen baren terwijl de ander losbandigheid of avontuur verkiest. Vrouwen (en ook mannen) de vrijheid laten om zelf te kiezen wel/geen kinderen wel/geen carrière na te streven, dat is pas emancipatie. De brievenschrijfster dwingt vrouwen met een bepaald talent geen kinderen te nemen, maar bestaat het talent van vrouwen er juist niet uit dat ze meerdere dingen tegelijk kunnen?
0 Reacties tot “Moedeloos moederloos”