Het was even voor vieren. Ik stopte schone kleding in zijn koffer en streek nog een mee te nemen dekbed overtrek. Die met de ridders. De deurbel ging. Een meisje hield een tros ballonnen als een boeket in de armen. Haar grote ogen keken vragend op. ‘Heeft u cavia’s? Heeft u huisdieren?’ Vijf stuks: Een tweeling. Nog twee meisjes en een jongetje. Ik aarzelde. Het was zondagmiddag en zoals altijd liep ik op mijn eind.
Zoldergordijn van het staaldraad getrokken, plexiglas uit kledingkast getrapt, houten dino aan diggelen, tekening verknipt, woede uitbarstingen zonder adempauze, scheldpartijen, doodsverwensingen en tussendoor had ik ook nog de slaapkamer gesausd, maar ze stonden er zo lief. Dus ik zei: ‘We hebben twee cavia’s en een hondje. Willen jullie ze soms zien?’ En zo stapten ze met zijn vijven naar binnen. Ze mochten van hun vader geen huisdier.
‘Hij lijkt niet op u,’ zei een van de tweeling. We zaten gehurkt rondom de hond terwijl Draak voortdurend op mijn rug sprong. ‘Hij komt uit Ethiopië. Zijn moeder kon niet meer voor hem zorgen. Jullie zijn zeker Somalisch?’ Het meisje knikte. Beeldschoon waren ze. Heel beleefd en rustig. ‘Wat doet hij raar!’ zei een van de kinderen over Draak. Ze zei wat ik zag. Hoe hij vijf kinderen overschreeuwde. Zelf kwam ik tot rust temidden van een groepje vreemde kinderen. Ik had zomaar vijf engeltjes aan de deur.
Recente reacties