Maar ik kan me niet langer verstoppen achter drie maanden. Na drie maanden in een kliniek woont je kind officieel niet meer bij je in huis. Ook al komt hij ieder weekend. Dan moet je een postbusnummer aanvragen. Ik vind het walgelijk. Een kind en een postbusnummer. Ik wil zijn post hier.
Vanmiddag krijgen we te horen dat hij de behandeling ingaat. We weten dat al een poosje. Maar toch. Ook dat er veel moet veranderen wil hij weer fulltime thuis kunnen komen. Aan ouders op afstand kan een kind ook veel hebben. Een kind zoals die van jullie moet je afstandelijk benaderen, hij kan dichtbij niet aan. Ik onderga het maar. Wat ik werkelijk wens; een kind dichtbij, kan toch niet meer. Nooit meer. Vrees ik. In zes jaar tijd heb ik dat leren inzien.
Na vanmiddag moet ik toch echt met het formulier naar de gemeente. Ik weet nog hoe we daar in 2001 stonden. Ik had voor Draak een wit gewatteerd jasje gekocht. Lekker warm en het stond hem zo mooi. Trots was ik om hem in te mogen schrijven als ons kind. Nu moet ik hem uitschrijven. Op papier blijft hij wel ons kind. Op papier ja. Een verscheurd kind.
Recente reacties