Nachtelijke piranha’s

Vannacht lag Goldsmith groot als een karper op de bodem van de bak. Hij had zijn bek open en ik keek recht zijn maag in, een holle koker in een oranje schijnsel, met daarin de andere drie vissen: Kamikaze, de witte sluier met de rode zon op zijn kop, lag voor 1/3 gefileerd naar adem te happen. De grauwe Jaws leek al dood. Harlekijn, de bonte sluier was gestript van al zijn vlekken. Ik stak mijn hand in de bak om de half dode vissen uit Goldsmith te trekken. Toen Kamikaze en Jaws op mijn hand lagen, haalde ik ze omhoog en bekeek ze op het droge. Op dat moment vlogen de vissen op en begonnen als een stel piranha’s in mijn zij te bijten. Ik kreeg ze maar niet los.

Ik droom vaker van mijn goudvissen. Meestal springen ze uit de bak en moet ik ze steeds opnieuw terug in het water zetten. Een hopeloze actie. Ze lijken zich vrijwillig de dood in te storten. Het geluk lijkt even ongrijpbaar als de slijmerige schubben van een vis.

Beurs van Kleine Uitgevers

9 December op de beurs van kleine uitgevers in Paradiso:

Voordrachten van oa: Walter van den Berg, Titi Zaadnoordijk, Froukje van der Ploeg, Diana Ozon (Verslag van Diana), Simon Vinkenoog, Asha Radjkoemar en ikzelf.

Ik droeg een stukje voor uit Het Wachthuis. En verder de gedichten: Gestolde taal van stom, Papaja op papier, Had ik al gezegd, 2e Fret,  Anjelier postuum en Op de klippen. Deze zijn na te lezen op mijn website bij gedichten. En ja, natuurlijk ging ik net iets te snel. Maar Simon Vinkenoog was voor mij en las in een rap tempo. Zijn ritme echode nog na.

Tussen de proza en poëzie door speelde een band: Edo donkers/Warning Signs. Ik vond de muziek goed klinken en zei tegen de huistekenaar: ‘Ik wil wel zo’n cd’tje.’ Hij drukte me geld in de hand en zei: ‘Ga maar halen.’ Ik zag iemand, met naast zich een geopende doos gevuld met cd’s, aan voor roadie van de band. ‘Ben jij van de band?’
‘Ja.’
‘Mag ik een cd?’
‘Heb je ons al gehoord dan?’ Ik begreep hem niet. Maar toen ik hem het geld overhandigde kreeg ik door dat hij bij de band hoorde die nog moest gaan spelen: 3 Eilanden/Van het water.
‘Dan koop ik de cd op de gok! ’ Ik vond het lullig om ineens te zeggen doe-dan-maar-niet. Het was een aardige man. Dat doe je dan niet. Ik niet tenminste. 3 Eilanden vond ik ook goed. Dus ging ik in plaats van met boeken met 2 cd’s naar huis. Die van Edo Donkers (door de huistekenaar gekocht omdat ik anders misschien wel weer met het verkeerde aan zou komen zetten). Echt weer iets voor jou. Zei de huistekenaar. Zei de redacteur. Tegen het bandlid van de 3 Eilanden zei ik na hun performance dat ik me niet bekocht voelde. Hij klopte me op de schouder en tipte me dat mijn vriend me met hun muziek op de achtergrond ten huwelijk zou kunnen vragen. Ik moet mijn trouwring maar weer gaan dragen maar ik heb een hekel aan dat ding. Al 14 jaar.

Anjelier postuum

De bleekroze anjer
ontvouwt zich met franje
in de stilte van een bad

Opent glazig een oog
en zie hoe kwetsbaar
de petticoat in water
uiteen valt in later

Niemand die haar
dansen zag.