Vannacht lag Goldsmith groot als een karper op de bodem van de bak. Hij had zijn bek open en ik keek recht zijn maag in, een holle koker in een oranje schijnsel, met daarin de andere drie vissen: Kamikaze, de witte sluier met de rode zon op zijn kop, lag voor 1/3 gefileerd naar adem te happen. De grauwe Jaws leek al dood. Harlekijn, de bonte sluier was gestript van al zijn vlekken. Ik stak mijn hand in de bak om de half dode vissen uit Goldsmith te trekken. Toen Kamikaze en Jaws op mijn hand lagen, haalde ik ze omhoog en bekeek ze op het droge. Op dat moment vlogen de vissen op en begonnen als een stel piranha’s in mijn zij te bijten. Ik kreeg ze maar niet los.
Ik droom vaker van mijn goudvissen. Meestal springen ze uit de bak en moet ik ze steeds opnieuw terug in het water zetten. Een hopeloze actie. Ze lijken zich vrijwillig de dood in te storten. Het geluk lijkt even ongrijpbaar als de slijmerige schubben van een vis.
Recente reacties