Vol vertrouwen

Mijn opgerolde dagen strekken zich
op een zonovergoten veld
temidden vergeten contreien

Een haas haakt in de vlucht,
de slechtvalk freest zijn
zacht behaarde buik

Zo kwetsbaar
strek ik mij
vol vertrouwen

Een steen valt uit de lucht
MIST
verdicht mijn blik.

Maskeren van beweging

Maskeren van beweging

Boerenbedrog

 

Ik word zo ‘moei’ van het geloei om aandacht om de aandacht. Zoals zo’n Wilders die alleen zichzelf in het licht zet en daarmee een schaduw werpt over de samenleving. Nu is hij bezig Ayaan en van Gogh te overtroeven met ook een film. Wie zit er op die film te wachten? Niemand toch? Behalve meneer Wilders zelf. Hij lijdt aan het syndroom van c.a.t. ofwel; ‘chronisch-aandacht-tekort’ en is helemaal niet behept met het welzijn van ons land.  Door het blaten blèren over een film-die-er-nog-niet-is in combinatie met de Koran krijgt hij aandacht uit het buitenland. Dat windt hem vast op. Kijk mij eens een belangrijk meneertje zijn. Dat soort meneertjes komen we vaker in de geschiedenis tegen. Die zo hard roepen dat iets/iemand/een-groep-mensen niet deugt zodat men erin gaat geloven. Voor die vuiligheid bestaat een net woord: Indoctrineren.

Liever wilde ik dat hij uitgelachen zou worden. Om zijn tunnelvisie. Wit gewassen wereldbeeld. Niet om zijn kapsel. Maar om wat er zich in dat slecht gekapte hoofd afspeelt. Werd hij maar grijs dan zou hij de nuances kunnen zien.

Al die quatsch in het nieuws. Alsof we de zwaarte niet aankunnen. Het journaal rept over Boer zoekt vrouw, een amusementsprogramma waarin stadse tutten denken dat het boerenleven bloeit van romantiek in plaats van keihard werken met je poten diep verzonken in de klei omdat het werk -de boer- nooit klaar komt, ook het boerenbedrog van Wilders krijgt maar media-aandacht. Ik op mijn beurt doe het weer op mijn blog. Is het nieuws? Nee. Het is steeds opnieuw gevoede oude onzin.

Waar ze was

Elf. Mijn witte nachtjapon was te dun voor de koude wind. Ik zat op mijn hurken in een Hongaars landschap en keek uit over een meer. Aan de overkant stond een houten schip in de steigers. Een drakkar met het paard van Troje op de stevens. Het begon te schemeren. De witgekalkte huizen strak uitgetekend in krijt langs het water werden grijs. Ineens kapseisde het schip en viel op de druk bevolkte kade, nam mensen en kleine woonboten mee in de val. Als mieren kroop men onder het puin vandaan. Maar ik had gezien hoeveel er bedolven werden. Dood moesten zijn. Toen begonnen Duitse soldaten in uniform op alles en iedereen dat nog bewoog te schieten. Ik rende de  heuvel op en kwam in een dorp met nauwe straatjes. Een getto vol schimmen. Ineens trok iemand mij de hoek om. Het was oma. ‘We moeten ons verstoppen,’ zei ze. Ik zocht mijn vader maar alleen oma was daar. Al de donkere hoeken en gaten waren opgevuld met mensen die zich schuil hielden. Ik keek oma vragend aan. Zij pakte mijn hand en samen vlogen we in een rechte lijn omhoog en bleven als een witte energieveeg boven de huizen hangen. Bij het eerste licht liet ze mijn hand los en zei dat ik terug moest gaan. Oma bleef waar ze was.

Vandaag belde ik met mijn moeder. Over hoe het met oma ging.

Fictieve fee

Mijn hondentas uit 1992 loopt nog steeds!

In antroposofisch roze speelde ze op ‘t puntje van haar stoel voor zonnekind. Haast een meisje van elf dat lieflijk logica legde in het wurgen van een gezonde kat. Als handtas hoefde haar kat immers niet meer allenig door het leven. Ze kon het iedereen aanbevelen. Ik keek naar mijn Maltezer van vijftien in de mand. Ik zag er geen tas in.

Kuikens en hamsters hebben een hoge aaibaarheidsfactor. Tinkebell weet dat. Ze gebruikt ze om aandacht te trekken voor dierenleed. Of zoals ze over de voorstelling Save The Pets (vind ik overigens een aardig idee, maar waarom het niet bij een idee laten als zgn kunstvorm om zo de dieren niet te belasten ) laat zeggen:

‘…onderzoek naar het begrip empathie met betrekking tot de dubbelzinnige moraal zoals deze zich uit bij dieren- en milieuactivisten.’

Is het aandacht voor dierenleed of aandacht voor zichzelf? Hoe geloofwaardig ben je als je een kat doodt voor een tas, maar het vergassen van kuikens vanwege de kip- en ei consumptie veroordeelt? En hoe zit het met slakken die ze van schutkleur ontdoet?

In Schepperdeschep bevestigde ze een gevilde cavia op een speelgoedauto. Je vraagt je gelijk af of de cavia een natuurlijke dood is gestorven. Ook of Tinkebell misschien een enorme duim heeft waaruit ze wrede fantasieën zuigt. Heeft ze haar kat wel gewurgd? Ik vermoed dat ze naast Beeldend Kunstenaar ook schrijfster is met een dodelijke levendige fantasie.

Moet je van  ‘looove Tinkebell’ houden of juist niet? Die verwarring maakt van haar wel een mooi romanpersonage. Maar van fictie weet je dat het fictie is.

Update: rollende hamsterbollen

De Japanse sierkers

Fragment uit Het Wachthuis:

Een blok huizen uit de jaren dertig. Met daarvoor een diepe tuin, brede stoep, klinkerweg en strook gras, door de singel gescheiden van de gespiegelde overkant. En dan is het dat ene huis, ter afsluiting, dat eruit springt vanwege het hoge dak en de uitbouw. Een roze loper van bloesem onder mijn voeten. De Japanse sierkers laat zijn rokjes los. Vroeger raapte ik de mooiste op. Die net was gevallen en nog geen bruine rand bezat. Om zo al nagelspitzend het geurende tutuutje rond mijn vingers te laten dansen. Maar ongeacht het jaargetijde haalt het huis je binnen. Ik ben er geboren, woonde er met mijn ouders en al de wisselende pleegkinderen. Waarom hebben we het gekocht? Het is te groot. Veel te groot.

Een lepeltje konijn

Je kunt het aan de ogen zien. Simplisten hebben een soort van leegte in hun lepe blik.

Vandaag zag ik twee van dat helaas-niet-uitstervende type. Ik vroeg mij af waarom ze op tv kwamen om hun niet-kunnen te etaleren. Trots leurden ze met de zeer poëtische liedtekst: Kom konijntje wiebelen. Het betrof geen kinderlied om de ritmische kleutergym op te leuken, maar een hippe track. Op zich is dat wel weer knap, dat deze twee mensen daar echt in geloofden. Dat moet je maar kunnen. Wegrennende duinkonijntjes verkopen. Lucht in een gouden lijst.

Er stonden twee dessertlepels in een leeg kommetje op tafel. Spontaan kwam er een schitterende liedregel in mij op: Kom lepel, lepeltje, lekker lepel aan lepeltje. Wil iemand het voor mij op muziek zetten? Dan kom ik graag als dom blondje op tv. Mijn haar heb ik al mee. Een zo’n kromme zin met een drumcomputertje eronder, loont meer dan een boek vol zingende zinnen. Ik heb ook al een refrein: Da dada dada dadaïsme.