Je kunt het aan de ogen zien. Simplisten hebben een soort van leegte in hun lepe blik.
Vandaag zag ik twee van dat helaas-niet-uitstervende type. Ik vroeg mij af waarom ze op tv kwamen om hun niet-kunnen te etaleren. Trots leurden ze met de zeer poëtische liedtekst: Kom konijntje wiebelen. Het betrof geen kinderlied om de ritmische kleutergym op te leuken, maar een hippe track. Op zich is dat wel weer knap, dat deze twee mensen daar echt in geloofden. Dat moet je maar kunnen. Wegrennende duinkonijntjes verkopen. Lucht in een gouden lijst.
Er stonden twee dessertlepels in een leeg kommetje op tafel. Spontaan kwam er een schitterende liedregel in mij op: Kom lepel, lepeltje, lekker lepel aan lepeltje. Wil iemand het voor mij op muziek zetten? Dan kom ik graag als dom blondje op tv. Mijn haar heb ik al mee. Een zo’n kromme zin met een drumcomputertje eronder, loont meer dan een boek vol zingende zinnen. Ik heb ook al een refrein: Da dada dada dadaïsme.
0 Reacties tot “Een lepeltje konijn”