Mijn hondentas uit 1992 loopt nog steeds!
In antroposofisch roze speelde ze op ‘t puntje van haar stoel voor zonnekind. Haast een meisje van elf dat lieflijk logica legde in het wurgen van een gezonde kat. Als handtas hoefde haar kat immers niet meer allenig door het leven. Ze kon het iedereen aanbevelen. Ik keek naar mijn Maltezer van vijftien in de mand. Ik zag er geen tas in.
Kuikens en hamsters hebben een hoge aaibaarheidsfactor. Tinkebell weet dat. Ze gebruikt ze om aandacht te trekken voor dierenleed. Of zoals ze over de voorstelling Save The Pets (vind ik overigens een aardig idee, maar waarom het niet bij een idee laten als zgn kunstvorm om zo de dieren niet te belasten ) laat zeggen:
‘…onderzoek naar het begrip empathie met betrekking tot de dubbelzinnige moraal zoals deze zich uit bij dieren- en milieuactivisten.’
Is het aandacht voor dierenleed of aandacht voor zichzelf? Hoe geloofwaardig ben je als je een kat doodt voor een tas, maar het vergassen van kuikens vanwege de kip- en ei consumptie veroordeelt? En hoe zit het met slakken die ze van schutkleur ontdoet?
In Schepperdeschep bevestigde ze een gevilde cavia op een speelgoedauto. Je vraagt je gelijk af of de cavia een natuurlijke dood is gestorven. Ook of Tinkebell misschien een enorme duim heeft waaruit ze wrede fantasieën zuigt. Heeft ze haar kat wel gewurgd? Ik vermoed dat ze naast Beeldend Kunstenaar ook schrijfster is met een dodelijke levendige fantasie.
Moet je van ‘looove Tinkebell’ houden of juist niet? Die verwarring maakt van haar wel een mooi romanpersonage. Maar van fictie weet je dat het fictie is.
Update: rollende hamsterbollen
Recente reacties