illustratie Inge Nicole
De kus van Klimt heeft me altijd geraakt. Laatst drukte ik een kus in dunne lijntjes zwart uit eigen hand op papier. Ooit maakte ik een gedicht over het verlangen naar een kus. Over de hand van een man die begeerlijke vrouwenlippen vangt in zijn eigen kader. Abstraheert. Het is een gedicht dat ik nu te slap vind. Te zoet. Niet goed. Het woordje lief stoort me enorm. De kus uit Zon in het haar als voorbode van het kwaad: Voorzichtig wentelen onze tongen om elkaar heen als parende naaktslakken rond een dodelijk schaaltje bier (blz.26), vind ik wat dat betreft een beter beeld.
Je vouwt een kijker
van MANdoline handen,
langs de vleesranden een
ideogram van lief
Pelt een partje lip
plastiek, op jouw
palmen voetstuk trilt
tussen vlammend vloei
mondmuziek van lief.
0 Reacties tot “De kus”