‘Mag ik een energiekaartje trekken?’ vraagt mijn oudste zoon. Ik zit als een opgevouwen vlinder in mijn schrijverscocon en knik afwezig. Weet hoe dol hij is op de mooi gekleurde afbeeldingen. De bijbehorende boodschap zegt hem minder. ‘Wel rustig nadenken voor je pakt he?’ Razendsnel trekt hij een kaart die zegt dat hij in meditatie moet. Zijn overhaast pakken wordt meteen beantwoord. Ik werp hem toe dat me dat een goed idee lijkt met morgen de CITO-toets in het vooruitzicht. Maar meneer vindt meditatie alles behalve spannend dus bedelt om nog een kaart. Ik gooi er tegenin dat het zo niet werkt, net zolang kaarten trekken totdat er één naar je zin is. Ondertussen stelt hij voor om beiden een getal in het hoofd te nemen en dan een kaart te pakken. Ik houd mijn vleugels stijf want wil eigenlijk niet uit mijn tekst kruipen. Om er vanaf te zijn brom ik iets dat zowel een ja als nee kan betekenen en sluit voor een moment mijn ogen. Een 9 speelt kiekeboe achter een denkbeeldig muurtje. ’Ik zie een 9.’ Dan waaier ik de kaarten uit en pak een kaart. Mijn zoon roept 31 en trekt 25. Als ik mijn kaart omdraai zie ik de 9. Ik schiet in de lach. Ik lijk Uri Geller wel. ‘Zullen we het nog een keer doen mam?’
‘Nee, dan lukt het niet meer. Dit was een toevalstreffer.’ Toch sla ik verwaand mijn vleugels uit en zeg: ‘Vanavond toch eens kijken of ik een lepeltje kan buigen 
!’
Recente reacties