Nog twee dagen en dan is ze 40. Eigenlijk heeft ze niks met getallen. Zegt leeftijd haar weinig. Men gaat er wat van mijmeren: Het meisje moet nu echt verdwenen zijn. Maar ergens houdt ze zich schuil in haar zoon die toch ook niet klein meer is zo op de drempel van de middelbare school. Af en toe trekken ze hetzelfde gezicht en op die momenten als ze ziet dat hij met zijn houding geen raad weet omdat iemand zegt hoe hij op zijn moeder lijkt, dat hun gezichten eender zijn terwijl hij, zij dat zelf niet zo zien, dan voelt ze het innerlijk kind jeuken via haar zoon in de herinnering van schuchterheid achter die overbekende trekken. Een beetje uit de hoogte. Zo leest verlegenheid soms.
0 Reacties tot “Bekende trekken”