Ze is best lief. Eigenlijk is mijn schoonzus een schat. Maar ze zei: ‘Ik geef niets meer aan Afrika. Laten ze eens kijken naar de armoede in Nederland.’ Mijn linkse moeder trok van leer. Probeerde uit te leggen wat dat moest zijn. Niets hebben. Echt niets. Niet eens een leven. Hier hebben arme mensen altijd nog iets. Ze zaten naast elkaar op de bank en aten verjaardagstaart. Mijn taart. Chocolade en Mocca. Ik zweeg. Dacht aan het plaatje. Eens scheurde ik het uit omdat het me raakte. Diep. Het zat jaren op mijn memobord. Iedere blik die ik er op wierp deed me opnieuw pijn. Inmiddels zit het beeld op mijn netvlies gebrand. Kijk! Hoe kun je zeggen dat het went? Hoe kun je zeggen dat je niets meer geeft aan om Afrika. Je zou maar net dat ene kind zijn.
wat een aangrijpende text Inge