We fietsen in de regen, over de Tesselsebrug (inmiddels staat daar het stadskantoor naast met een enorme parkeergarage) want de Friese brug is afgesloten. In september 1996 legde ik deze route liggend af in de ambulance, met de elfjarige jongen die nu naast me fietst nog in mijn buik, vlak voor de spoedkeizersnede. We fietsen in de regen en het kan ons niets schelen, want vandaag is het eveneens een speciale dag. Vandaag schrijven we hem in. Het gymnasium ligt dichtbij het ziekenhuis. De ambulance moet er langsgereden zijn. Nu stallen we de fietsen in de stalling en betreden het oude gebouw. Ik kijk naar de stenen treden. ‘Hier zul je zes jaar lang over heen lopen,’ zeg ik mijn zoon en kijk naar zijn afgetrapte gympies. ‘Niet als ik eraf getrapt word!’ is zijn antwoord. Maar ik dwaal al verder af met mijn gedachten. Ongeboren passeerde hij warm geborgen in zijn moeder de school, nu stapt hij als jongen -die-zijn-moeder-bij-dit-soort-zaken-nog-hard-nodig-heeft de school binnen en over zes jaar is hij geen jongen meer. Komt hij slungelig naar buiten en zal zijn moeder onhandig begroeten. Aan zulke dingen denkt een moeder. Hij denkt aan de eerste schooldag. Of hij niet zal verdwalen. Wat voor nieuwe vrienden hij zal gaan krijgen. Als we weer buiten zijn regent het niet meer. Hij vraagt wat we vanavond eten.
0 Reacties tot “Over een brug”