Het leest anders, de drukproef. Meer objectief omdat de tekst los is komen te staan van de stukgelezen manuscript-vellen. Griezelig vind ik het eveneens. Je kunt slechts kleine dingen veranderen. Een verkeerd afgebroken woord aanwijzen. Twee zinnen samenvoegen naar één. Een enkel woord schrappen. Het zijn haast letterlijk de laatste puntjes op de i. Stel je voor dat je alles prut vindt nu het zo opgemaakt voor je ligt. Dat idee is griezelig. Het is wel vier jaar werk (met tussenpozen).
Beneden aan de eettafel heb ik twee dagen gelezen. Weg van de computer waar verschillende versies op staan. De uitgever hoefde me ook niet de eerder gestuurde prints te zenden om te vergelijken. Ik wilde het lezen als het boek van een ander. Het las beter dan de drukproef van Zon in het haar. Daar dacht ik veel vaker:…dit is niks…dat is niks…ik vind het helemaal niks! Nu kreeg ik niet de neiging om van alles te veranderen. Eigenlijk denk ik dat het wel een aardig boek is geworden. Natuurlijk kan het beter. Het kan altijd beter. Maar dat bewaar ik voor in mijn derde boek.
Recente reacties