Een stempel nalaten op ‘t tijdelijk wit van deze morgen, dat wilde ik. Mijn menselijke warmte deed het koude kapok smelten als sneeuw voor de zure regen. Over twintig jaar, als ik zestig ben, is sneeuw slechts iets uit de herinnering. Ze plaagt nog wat door te vallen in de lente. Haast was ik de winter vergeten, zelfs op mijn verjaardag scheen de zon.
0 Reacties tot “Koud kapok”