Vanavond had mijn buurjongen zijn eindexamen-concert van het conservatorium. Omringd door een band speelde hij zich naar één acht en twee negens. Al bij de eerste aanraking met de toetsen, ontroerde hij mij, werd ik door dat haast vergeten gevoel van inwendig vuur bezocht. Het studeren door de zoldermuur heen, spetterde in samenspel van het podium af. Ik zag mijn buurvrouw meedeinen op de muziek. En mijn buurman die steeds meer op zijn zoon gaat lijken of eigenlijk andersom.
Wat een verademing; geschoolde muzikanten met passie naast al die rammelende talentenjachten op tv. Kinderen die met ’sterren’ mee moeten zingen en weet-ik-wat-nog-meer voor schuifdeurenkunstjes er zo nodig op tv moeten. Bas speelde in een intiem theater. De contrabas werd bemind door een mimespeler. Twee hoog gehakte zangvogels in jurk tilden de muziek op naar een plek ergens tussen de wolken. Een zanger bracht de noten weer down to earth.
Toen ik naast Bas kwam wonen bezocht hij de basisschool en dijde mijn kind nog uit op de beat van hartenklop. Vandaag zat mijn zoon naast mij in het publiek en luisterde naar de buurjongen die eigenlijk nu een man is met zijn 22 jaar. ‘Cool,’ zei hij na het eerste nummer. Ik wist dat ook hij het trillen van het slagwerk door heel zijn lijf heen had voelen gaan en fluisterde: ‘Mooi he, zo samen muziek maken? Wil je echt niet op muziekles?’ Er woont een gitaarleraar op de hoek.
Wij wonen in een leuk straatje.
Hier twee linken van Bas op Youtube, dit betreft het overgangs-examen van vorig jaar.
Recente reacties