Vroeger reed ik er langs, ving de naam als een vis in een net met veel te grote mazen. Maar nooit kwam ik in het centrum. In het hart. Nooit eerder stond ik stil bij die stad aan zee. Ik had mijn eigen zee. De zeehonden op de razende bol en de alikruiken die we lospeuterden tussen de basaltblokken van de pier, donkere septemberbramen en de kluft af over het schelpenzand langs de geurende rozen. Dat was hier. Niet daar. Dat daar was zomaar een stad zoals zovelen.
Maar op een dag, als je al lang niet meer in een gebloemd stretchbroekje door een kuil van opgewarmd zeewater spettert en ondertussen een andere stad bewoont waar niet iedere straathoek van betekenis is en je voor de zee een stuk moet rijden, kun je zomaar van een vreemde stad gaan houden.
Dan weerkaatst de zon in een stuk rails jouw gezicht, met tussen de straatstenen een paardenbloem die zich niets aantrekt van het verkeer, ook al was je er niet geboren. En als dan in het blauw van een bord zichtbaar wordt hoeveel kilometers er achter je liggen tussen jou en die vreemde stad is het alsof je het ouderlijk huis verlaat, je de net geplukte bramen hebt laten liggen. Dat kan. Als daar iemand in jouw centrum woont.
Recente reacties