J. woont in Zuid Afrika maar is nu voor een korte periode in Nederland en mailt dat ze mijn boek uit heeft. Ze is ouder dan mijn moeder en verhaalt over haar miskramen en verloren zoon; diep smeulende pijn aangewakkerd door het lezen van mijn boek.
Ze heeft een bijlage bijgesloten met een hoofdstuk uit haar familieboek. Haar kennende zal ze er even over geaarzeld hebben want J. is zeer bescheiden en beschaafd. Liever dringt zij zichzelf niet op. Een vrouw naar mijn hart. Ik houd niet zo van schreeuwers.
Mijn ogen glijden over de regels en ik beland via 1975 in het jaar 2000. Het leest als een kort verhaal. Haar fragment sluit naadloos aan bij wat ze me eigenlijk had willen zeggen over mijn boek. Ze heeft het begrepen. Meer dan dat.
Mijn boek is merendeel fictie, de miskramen van mijn romanpersonage zijn mij bespaard gebleven. Wel moet ik door J. (ze heeft zes kinderen waaronder een tweeling) ineens denken aan dat ik met twee in de buik van mijn moeder zat, maar alleen ik mocht blijven leven. Soms vind ik het vreemd, dat ik eigenlijk een tweeling had moeten zijn maar toch ook weer niet.
In het begin had ik op mijn website staan dat schrijven doet ontmoeten. Iets in die trant. Via boeken kun je communiceren, openen zich deuren die anders gesloten zouden blijven en zet je een stapje in een onbekende wereld die meer vertrouwd blijkt dan je vooraf ooit had kunnen vermoeden.
Recente reacties