Op veertienjarige leeftijd mocht ik niet van pa naar Doe Maar, maar moest het met de bij elkaar *gepelde lp’s en postertjes uit de Tina doen. Ik herinner mij een polsbandje dat ik een zomer lang droeg maar de gekte is aan mij voorbij gegaan. De huilende meiden vond ik raar. Flauwvallen nog gekker. Ik lag op mijn bed, zoals een puber overdag behoort te doen, en draaide de platen grijs. Ging mee in de melancholiek of in de humor. De liedjes waren gedichten, proza, bezaten melancholiek of gein. Ik hield gewoon van de liedjes. Het gevoel werd mooi in woorden gevat. En met de juiste muziek daaronder spreekt dat voor zich. Doe Maar -gewoon- fan dus zonder ldvd toen ze ermee stopten. Ik luisterde onderhand toch ook al naar The Cure en New Order. Toch ben ik ze altijd blijven draaien.
Op 2 juli heb ik de schade ingehaald door als veertigjarig meisje al de teksten mee te bléren (die staan op een soort van harde schijf in mijn kop) en wild te springen op de Nederpop. Alsnog even aanstellen. Dat mag als je veertig bent. Dan ben je de schaamte voorbij.
In de hal van de HMH stond mijn uitgever. Die geeft naast Ernst Jansz ook een fotoboek (met tekst van Joost Belinfante) van Doe Maar uit (Doe Maar. Lijf aan lijf. Een terugblik) en een boek van veertig jaar C.C.C. Inc!
*Bollen pellen
Hoe vind je dat dan? Ik heb gisteren twee kaartjes voor Doe Maar in de kuip gewonnen. Ga donderdag 10/7 met mijn zoon naar Rotterdam.
Dan heeft je zoon nog krap een week om alle teksten uit het hoofd te leren, gaat dat lukken
?
Julian ziet het helemaal zitten: zijn eerste stadionconcert. Zelf ben ik in geen eeuwigheid naar zo’n massale happening geweest. Ben benieuwd. Van de week song hij wat liedjes mee (en toen was nog niet bekend dat we zouden gaan natuurlijk)…
Julian heeft jullie naar de vrijkaarten gezongen
!