Ze heeft een prachtig vrijstaand huis met een paleistuin maar het is haar Siamees die mijn aandacht trekt. In de kleur van de Savanne loopt hij als een geslonken leeuw achter ons aan. Zij wijst me op haar walnootboom die door de eekhoorns wordt leeg gegeten. Maar dat vindt ze niet erg. Net zoals het haar niet hindert dat de vogels haar fruitbomen plunderen. Ik ben in Brabant. Gisteren bezocht ik in Bergen op Zoom een oude vriendin in haar nieuwe jaren vijftig flat die met problemen in het trappenhuis kampt. Wie vult de emmers sop voor de bevuilde treden? En nu kom ik bij een nieuwe vriendin die de kramp in de kuiten fietst om haar land te besproeien. Ze lacht om onze bijna blind date. ‘Je lijkt niet op je foto’s,’ zegt ze. Zij wel. Ik lijk nooit. Maar ik wil nergens op lijken. Lijken zijn dood.
De inrichting is mooi van eenvoud. Op het parket staat een Chinese bruidskast en de ramen vanaf de vloer halen de bebossing binnen. De ruimte is oneindig. Beiden houden we van stilte, is de wereld om ons heen vaak te druk, maar met z’n tweetjes lukt zwijgen niet. Het is alsof we jaren willen inhalen. Seizoen na seizoen. Zoveel te vertellen. Te herkennen. Ook tegenstellingen: Haar haren zijn gehuld in herfst, donker als kastanje terwijl langs mijn gezicht de zomer valt in strengen droog gemaaid gras. Donkere ogen prikken mij in het blauw. Ik kan mij niet verbergen.
’s Avonds rijden we in haar Dafje naar België. Op zijn buik schuift hij over de grens. Ik zeg wat zij denkt: ‘Het oogt hier gelijk zo triest,’ en we beginnen over Tsjechische hoertjes die we afzonderlijk zagen bij een andere grens en hoe koud gekleed ze waren in de sneeuw en hoe verdrietig we dat vonden. In een restaurant bestel ik geschroeide tonijn en gespietste scampi’s vanwege de woorden die me in andere tijden doen plaatsen en verwonder me opnieuw over hoe vertrouwd nieuwe ontmoetingen kunnen zijn en we zeggen dat we vast eerdere levens hebben gedeeld in Pompei of Egypte of gewoon in België in zo’n straat waarbij je achter iedere huisdeur een strop verwacht.
Weer thuis krijg ik een mail. Tijdens het schoonmaken van haar autootje vond ze een lange witte haar. En zo spint de Siamees en weeft de spin met een lange witte draad levens samen. En wij maar denken dat we het zelf doen.
Mooi! Wat een prachtig verhaalgeschenk om zo te lezen nadat we samen een middag en avond doorbrachten in een ‘bubbel van energie’waarin tijd en ruimte ondergeschikt waren aan het geluk van elkaar ‘weer te zien’ xxx liefs, Marianne