Ze overhandigt me een boek met de woorden: ’Afgedankt door de bibliotheek, ik denk dat je het wel mooi zult vinden.’ Het is een uit Kroatisch vertaald boek van Slavenka Drakulic over de Joegoslavische burgeroorlog. Het hoofdpersonage, een Bosnische moslim onderwijzeres, komt in een Servisch vrouwenkamp terecht en moet daar de ‘hoer’ van haar beul spelen uit lijfsbehoud.
De geefster weet dat ik aan het schrijven ben over een bordeel in de negentiende eeuw en heeft in het boek geschreven; Voor Inge, “voorbereidingsboek” over prostitutie/relaties voor je novelle, liefs, M. Het leest als een boek over een concentratiekamp uit WO II. De tot prostitutie gedwongen vrouwen zijn overgeleverd aan wrede verkrachtingen, vernederingen, marteling en moord en zijn getuige van hoe de -hun- mannen, vaders en zonen in het nabij gelegen mannenkamp gefusilleerd worden. In Alsof ik er niet ben, wordt al het gevoel stilgelegd, terwijl in het verhaal waar ik aan bezig ben het gevoel letterlijk en figuurlijk bloot moet komen te liggen. Alsof ik er niet ben is een aangrijpend verhaal. Je vergeet de fictie. Het is echt. Het proza van Drakulic benadert rakelings de werkelijkheid waardoor het haast als onwerkelijk leest. Hoe mensen bij de beesten af ontmenselijkt kunnen worden. Toch behoudt het mentaal sterke hoofdpersonage nog iets van zichzelf en dat redt haar.
Vanmorgen schreef ik een stuk af dat ik de avond daarvoor had opgezet. Ik surfde naar abortussen in de negentiende eeuw, sanitair, wasvrouwen en stuitte op kindermoord en nog meer narigheid. Waarom daar over willen schrijven?
Als tiener heb ik een lange periode alleen maar boeken over WO II gelezen. Ik las ook een periode uitsluitend over drugs, het uitzichtloze bestaan van Christiane F maakte indertijd veel indruk. Altijd maar over ellende. Op de een of andere manier heb ik niets met humoristische boeken. Dat is ook weer niet helemaal waar. Ik ben dol op taalgrapjes, dubbele betekenissen en lach graag en veel en ook om geschreven stukken. Maar schrijven wil ik het schijnbaar niet. Een vage kennis die Zon in het haar gelezen had, mailde mij dat hij de humor miste. Naast het feit dat ik ook geen vrolijk boek heb willen schrijven had hij als hij het goed gelezen had zijn mond regelmatig in een glimlach kunnen plooien, een schaterlach schenk ik wel live bij de thee.
0 Reacties tot “Novellende”