waterkip

Hij zat ineengedoken in het gras, de vleugels als een zwarte mantel om zich heen geslagen, als een oude zwerver die het niet meer weet. Ik hurkte me tot vlak boven de waterkip en toen hij moeizaam opzij hipte, sleepte hij een slap pootje met zich mee. Gebroken, dacht ik. In de verte naderden twee rottweilers. Wat zou ik doen? De natuur de natuur laten of ingrijpen? Ik besloot tot het laatste. Al die  goed gevoerde honden behoefden geen prooi, ze zouden zich enkel maar met het weerloze dier vermaken.  

Ik liep terug naar huis en haalde een kartonnen doos om de uitgeputte meerkoet in te doen. Met één hand hield ik de zwemvogel tegen. Hij voelde warm en zacht aan. Even fladderde hij op maar al snel gaf hij zich over en bleef rustig liggen. Ik keek naar het zwarte kopje met het witte voorhoofdschild. Ik droeg eenzelfde verenkleed; een zwart shirt met in de V-hals een snavelpuntje hemd.

Als tienjarig meisje ving ik met mijn blote handen een ondervoede muis. Daar was mijn vader niet blij mee. Ik heb het dier twee jaar in een bak gehouden. Een gewonde spreeuw ving ik samen met mijn nichtje. Daar was mijn oom niet blij mee. 

Ik bedacht me…ik bekommer me om een meerkoet. Hoeveel mensen liggen er op dit moment niet ergens te creperen? Maar toch…begint het niet hier? Als kind een gewond dier zien en je daar druk over maken. Dat kind woont nog steeds in mij en de vrouw daar omheen kijkt wel verder.

De vogelopvang heeft zich inmiddels over het beestje ontfermd.

Proza, privé en publiciteit

Ik vind het moeilijk. Je wilt dat je boeken gelezen worden. Je schrijft proza en geen egodocumenten juist omdat je middels proza zoveel meer kunt vertellen zonder dat het je privé-leven raakt. Maar dan vragen ze of je het verhaal achter Het wachthuis wilt vertellen. Ik heb ja gezegd, ook al heb ik gegevens uit mijn eigen leven maar ten dele voor het boek gebruikt en heeft fictie de overhand gehad. Maar als je in deze tijd niets van jezelf prijs geeft, worden je boeken niet gekocht.

Dus voor wie nieuwsgierig is naar het stuk werkelijkheid achter het boek kan het blad Mijn geheim nr. 08/33 aanschaffen.

Er was me verzekerd dat ik zelf kon bepalen welke foto’s er bij het stuk zouden komen. Een van de foto’s wilde ik liever niet geplaatst (het lijkt alsof ik er de bof op heb) en heb dat tijdens het interview aangegeven. Die foto staat TWEE keer in het blad. Bij de aankondiging en bij het artikel zelf. Jammer vind ik dat.  Juist omdat de aardige journaliste wel heel secuur al mijn aanpassingen in de tekst heeft verwerkt.