Poezie in het park

Poezie in het park. Na mijn radio-gesprek op donderdag 14 augustus vroeg de daar aanwezige Mick Witteveen of ik een gedicht wilde schrijven -op kort termijn- voor het Westerpark. Vandaag kreeg ik mijn dichtregel: Ik sta in de regen te dichten. De regels zijn door acteurs en/of omwonenden bedacht en iedere dichter die meedoet aan het project krijgt een regel toegewezen waarvan een gedicht moet worden gemaakt.

update 20 augustus:

Onderstaand gedicht heb ik om de regel heen gemaakt. Zondag 24 augustus hangt het gedicht tussen andere gedichten in het Amsterdamse Westerpark:

Regenbui

Geen mens die zal zien hoe
deze windvangers in de mouwen
niets hebben om aan vast te houden

Door het nylon lekt de zomer
alleen een dromer ziet de zon

Tussen kap-in-kraag gezichten
sta ik in de regen te dichten
over onzin en zo meer

Ik schrijf mij op in jouw gedachten
kijk me lachen, het doet zeer.

Blinde vlek

‘Gaat u maar lig…uh zitten,’ zegt de stagaire en wijst naar de zwarte stoel. Hij houdt zeker van blauwe ogen. Mijn linkeroog van -8 leest zonder glaasje geen letter. Maar al vanaf mijn vierde kijk ik op rechts. Na braaf enkele letters van het alfabet te hebben gelezen, druppelt hij mijn ogen om de pupillen te vergroten. De procedure is mij bekend. Met een felle lamp schijnt hij van vlakbij in mijn rechteroog en moet ik naar een oor kijken dat ik niet kan zien. Het is alsof ik met open oog in de zon kijk. Ik mag niet knipperen. Omdat hij nog aan het leren is, duurt het verdomde lang. Mijn oog wil dicht. Ik word misselijk en zet kracht om mijn oogleden geopend te houden. ‘Blijf kijken’, zegt hij streng. ‘Als je zo draait met je oog, zie ik niks!’  Ik merk niet eens dat ik draai met mijn oog. Het is onnatuurlijk om in het licht te kijken. Reflexen doen mijn wimpers fladderen.  En dan is mijn linkeroog aan de beurt. Als beide ogen bekeken zijn, komt zijn mentor binnenlopen. ‘Ik zie iets in links,’ zegt de stagaire. Zij moet hem nakijken. Dus nog een keer staan mijn ogen in de schijnwerpers.  Na 27 jaar is er een lichte beschadiging te zien in mijn linkeroog. Jammer vind ik het. Gelukkig is het alleen in links. Daar zie ik toch al geen moer mee.

Even later bij de internist is mijn HbA1c nog steeds aan de hoge kant. Ik weet hoe het komt. Niet door een teveel aan eten of door een te weinig aan bewegen. Het komt door langdurige onderhuidse spanning. Daar vliegt mijn bloedsuiker van omhoog. Wat kan ik er aan doen? Rustig blijven. De kalmte zelf gedurende het weekend offensief.