Dat kan wel wachten!

Ik zit in de wachtkamer van de chirurg een Mannenblad te lezen. Daar wordt minder in getrut dan in de Damesbladen die me doen gapen vanwege al de cosmetische adviezen, hebbedingetjes die je niet nodig hebt, problemen over vreemdgaan, het zoveelste dieet en wat zo meer.

Deze ochtend heb ik mijn eerste taiji qigong les gevolgd en in het blad staat wel een heel appetijtelijke man in een taiji qigong pose. Nu lijk ik even op een damesbladlezeres maar heus, het gaat mij om het artikel -dat kan toch geen toeval zijn- zo pal voor mijn neus. Tegenover me zit een dame van middelbare leeftijd. Ze heeft een koffertje op tafel staan met nog een handtas en gebruikt de tafel in de wachtkamer als privé-bureau. Ze zou het goed doen in een Damesblad. Een vrouw zoals Cisca Dresselhuys ze graag ziet. Ik heb maar een klein stukje tafel nodig. Het hindert mij niet. Ik denk hoogstens: Wat heeft u te bewijzen?  Ik gebruik het wachten in een wachtkamer altijd om lekker uit te zakken. Ik zie mezelf niet snel zitten met mijn laptop en de Wolters al schrijvende aan een roman om dan steeds om me heen te kijken of de anderen wel zien dat ik heus een leven heb naast het wachten hier. Maar er zijn mensen die dat heerlijk vinden. Zo ook de dame. Geen flauw idee wat ze doet. Het lijkt of ze een pakket onbeschreven kopieerpapier aan het bestuderen is. De leegte is van haar af te lezen. Ze staat ook steeds op voor een loopje naar-nergens-heen.

Iemand anders wordt binnen geroepen en aan haar wordt verteld dat ze hierna aan de beurt is. Ze kijkt alsof ze verbaasd is nog langer te moeten wachten. Zelf toon ik nooit haast in een ziekenhuis en dat maakt dat ik altijd snel en vriendelijk geholpen word. De middelbare dame gaat nog maar eens koffie halen in haar beige broek en graait wat met haar handen door de papieren op de zich toegeëigende tafel. Ik krijg niet het idee dat ze werkt. Ze voert een showtje op. Zijn er overigens belangrijkere dingen dan je gezondheid? Dan mag ze naar binnen. Ze pakt haar tasje en koffertje in en loopt als begeleider van de nurse practitioner mee in plaats van omgekeerd. Binnen een paar minuten staat ze alweer op straat in de wachtkamer. Helaas hoefde ze niet uit de kleren. Zonder kleding zijn we zo hetzelfde. Het is mijn beurt. 

Ik kom voor een eenvoudige ingreep aan mijn darm en er wordt nu doorgesproken hoe dat over drie weken zal gaan gebeuren. Als ik later weer bij de balie sta, hoor ik dat de nurse practitioner aan de medisch secretaresse toevertrouwt dat de middelbare dame een uur na haar afspraak binnen was komen wandelen, omdat ze nog ergens anders heen had gemoeten, maar vond dat ze gelijk geholpen moest worden. Die houding had ik al afgelezen aan haar semi-interessant-doenerij achter de tijdschriftentafel.

Ik ga  op m’n gemakje een folder over een lege darm en diabetes voor een ingreep scoren (die pas om drie uur ’s middags plaatsvindt; hoe doe je dat zonder flauw te vallen?) en bedenk me dat ik gedurende het wachten ongezien een logje heb geschreven met mijn buideltasje dichtgeknoopt op de grond naast mijn stoel. Zo kan het ook !