Als ik Level 42 op de radio hoor, denk ik aan lauwe yoghurt met weke vruchten en aan Ceesie. Aan een warme zomer in Limburg. Het had de perfecte zomer kunnen zijn ware het niet dat mijn ouders mee waren. Naast mijn tent en die van mijn zus stonden de trekkerstentjes van de jongens uit Vlissingen. Overdag moesten we kastelen en botanische tuinen afsjouwen dus waren we maar wat blij met leven in de brouwerij in de vorm van vijf verse jongens die dol op Level 42 waren. En wij waren voor een week hun mascottes.
Het was 1982, de eerste zomer na het uitbreken van mijn diabetes. Het dieet was nog streng en ik at magere yoghurt met flauwe druiven en kersen op sap. Suikervrij voer uit een pot voor één persoon. Ceesie leerde voor kok en wilde dat wel eens proeven. Ik liet hem van mijn lepel happen en zag zijn gezicht vertrekken terwijl hij zei: ‘Mmmm…best lekker.’ Ik stak de lepel weer in mijn eigen mond en at mijn beker leeg. Verder dan deze intimiteit is het nooit gekomen. Als een rottweiler waakte mijn vader over zijn puppies. Ook mijn zus van zeventien mocht niks. We mochten wel naar ons eerste concert. Beneden in het dal stond een enorme partytent en daar speelde Powerplay. Weet je nog Francina? Hoe bleu we buiten het bereik van pa zonder bier vooraan stonden en simpelweg gelukkig waren?
De zomer daarop troffen we minder aardige jongens. Die de een dronken voerde en de ander….ineens begreep ik mijn altijd bezorgde en dus strenge vader.
Recente reacties