Als ik Level 42 op de radio hoor, denk ik aan lauwe yoghurt met weke vruchten en aan Ceesie. Aan een warme zomer in Limburg. Het had de perfecte zomer kunnen zijn ware het niet dat mijn ouders mee waren. Naast mijn tent en die van mijn zus stonden de trekkerstentjes van de jongens uit Vlissingen. Overdag moesten we kastelen en botanische tuinen afsjouwen dus waren we maar wat blij met leven in de brouwerij in de vorm van vijf verse jongens die dol op Level 42 waren. En wij waren voor een week hun mascottes.
Het was 1982, de eerste zomer na het uitbreken van mijn diabetes. Het dieet was nog streng en ik at magere yoghurt met flauwe druiven en kersen op sap. Suikervrij voer uit een pot voor één persoon. Ceesie leerde voor kok en wilde dat wel eens proeven. Ik liet hem van mijn lepel happen en zag zijn gezicht vertrekken terwijl hij zei: ‘Mmmm…best lekker.’ Ik stak de lepel weer in mijn eigen mond en at mijn beker leeg. Verder dan deze intimiteit is het nooit gekomen. Als een rottweiler waakte mijn vader over zijn puppies. Ook mijn zus van zeventien mocht niks. We mochten wel naar ons eerste concert. Beneden in het dal stond een enorme partytent en daar speelde Powerplay. Weet je nog Francina? Hoe bleu we buiten het bereik van pa zonder bier vooraan stonden en simpelweg gelukkig waren?
De zomer daarop troffen we minder aardige jongens. Die de een dronken voerde en de ander….ineens begreep ik mijn altijd bezorgde en dus strenge vader.
Tsja, die vakantie in Limburg. Ik zie ze nog aankomen op die berg, op de fiets, pannen bungelend langs de bagage drager. Mam die daar een opmerking over maakt, mijn intresse lag op een ander vlak. Het waren leuk uitziende knullen, weet dat ik dacht misschien gaan ze wel naar onze camping. Terug gekomen bleken ze pal naast de tent van onze ouders te staan. Pannekoeken bakkend in de regen onder een plastic zeiltje, ’s avonds op een houten bankje uren lullen in de schemering, Ruud op van die roller skate’s, was toen hot. Lachen om 2 domme meiden, die wilden graag contact met “onze jongens”. Ze wekken op de dag van vertrek met natte washandjes. Vraag me nog regelmatig af hoe het met ze is. Ze zullen nooit beseft hebben hoe belangrijk ze toen voor mij en ik denk ook voor jou geweest zijn. Gewoon leuk contact met het andere geslacht, zonder beschimpt te worden, geaccepteerd worden om wie je bent. Die zomer is er essentieel wat verandert in mij, werd rebelser naar mijn ouders toe, had nu geproefd van hoe het ook kon zijn. Bedankt dat je deze herinnering weer naar boven heb gehaald, je zus
Ha die Fransje! Eindelijk klets je ook op m’n weblog me de oren van het hoofd
! Leuk!!! Ik heb van die vakantie het lieve onthouden. De warmte van die zomer straalde door in een handvol jongens.