Organische videokunst in pink

Vandaag zag ik een wel heel mooie filmflinter. Van een uitgeholde worm die zich organisch een weg omhoog kronkelde naar een onzichtbaar eind. Er ging geen cam maar een micro-camera een stukje mijn darm door. Het beeld fascineerde mij zo dat toen ik werd gewaarschuwd voor een naderende bocht, die pijnlijk kon zijn, ik nauwelijks iets voelde. Ik concentreerde mij alleen op die inwendige reis en vergat mijn buik. Bij lichamelijk onderzoek ‘hang’ ik altijd even boven mijn lichaam. Heel dicht op de huid. Als een zachte schaduwdeken naar mijn contouren. Uittreden kan een vorm van pijnbestrijding zijn. Toen de arts begon over pijn keerde ik terug in mijn lichaam en voelde ineens iets onaangenaams, gauw floepte ik bij mezelf vandaan en keek opnieuw naar organische videokunst in pink  en vond mezelf beeldschoon daar van binnen. En daar draait het ook om. Om die binnenkant.