Niets mooier dan de supermarkt na kerst. Restanten kerstkransjes, verpieterde boompjes en belegen ballen, ik raak direct in een feeststemming; de blijdschap van het vooruitzicht op een normale dag. Nog maar twee dagen te gaan, dan is december gedaan en de eerste dag van het nieuwe jaar ook achter de rug.
Van de week bleef ik hangen bij een film over Mozes (The Ten Commandments). Dat kwam omdat ik inviel bij de Egyptenaren en wilde zien of de strijdwagens in de film goede replica’s waren van de originele. Op history channel zag ik eerder een interessant item over wapens uit de geschiedenis; enorme katapulten, stenen kogels, magnifieke bogen, vermeende onderwatergrijpers om schepen bij de haven te doen zinken en zo ook de strijdwagens van de Egyptenaren. De wagens in de film oogden identiek en toen wilde ik nog meepikken hoe het water van de zee zich zou splijten en voordat ik er erg in had, keek ik de hele film uit.
Ieder zijn geloof en ieder zijn God maar ik wond me steeds meer op om wat er allemaal goedgepraat werd onder het mom van ‘Gods wil’ en liep af en toe naar de keuken omdat het me te bloederig werd of omdat ik het stenigen niet langer kon aanschouwen, ik schold op de acteur die voor Mozes speelde toen die met een paar halen van zijn zwaard de andersdenkenden van de groep -inclusief kinderen- naar de andere wereld hielp.
Ik wens maar één feestdag in het jaar, die dag kan nog niet gevierd worden want die valt nog niet te vieren: De dag waarop de mensheid het inzicht krijgt dat ze het eigen geweten hebben te raadplegen zonder zich te verschuilen achter wat voor God dan ook. En op die dag trakteren we elkaar op boterhammen met tevredenheid, daar hoef je ook niet zo lang voor in de keuken te staan. Deal? Of heeft u liever olie(domme)bollen? Bommen? Raketten? Een kogelregen? Neen, een smetteloos witte kerst hebben wij al in geen tijden meer gehad.
Recente reacties