Mijn oudste zoon heeft aan de binnenkant van zijn kamerdeur een briefje geplakt: Frans leren, met een uitroepteken. Ik moet er om glimlachen. Hoe herkenbaar. Hij heeft een agenda. Die heb ik ook. Maar eveneens heeft hij de /mijn/ eigenschap om ingevingen neer te krabbelen op een los stukje papier zodat je ze niet meer in je hoofd hebt op te bergen.
We pennen ons hoofd op oude papierresten leeg. Nog leuker is wegstrepen. Oude briefjes vinden en lezen dat hetgeen erop staat is geweest of is gedaan of inmiddels niet meer hoeft om vervolgens als propjes de prullenbak in te schieten. Er is weer ruimte voor dagdromen. Een nieuw hoofdstuk gaat van start.
Liefdevol strijk ik zijn kattebelletjes glad. Ja, het kan niet missen; naverwant een geestverwant.
0 Reacties tot “Een briefhoofd”