Zaterdagmiddag. De ergste koopdrukte van de dag is voorbij. Een man op leeftijd, met de ogen geamuseerd op een boodschappenlijstje gericht, schiet een vakkenvuller aan: ‘Weet jij wat wasverzachter is?’ De vakkenvuller, vlotte jongen van een jaar of vijftien, voegt zich bij de oude man voor een muur van wasmiddel, bleekmiddel, wasverzachter en wat-zoal-meer.
‘Nee,’ antwoordt de jongen. ‘Ik weet niet wat wasverzachter is.’ Ik zie de flessen al van verre staan en wijs de oude man op al de mogelijkheden waarmee je de was kunt verzachten. Bedenkelijk wrijft hij zich over zijn kin. ‘Je hebt ze in alle kleuren en smaken?’ Net als ik hem een neutrale geur wil aanraden, pakt de vakkenvuller een paarse fles uit de schappen: ‘Als ik u was, zou ik deze met passiebloem nemen!,’ waarop wij alledrie in schaterlachen uitbarsten. ‘Op jouw verantwoording,’ grijnst de man met jongensachtige bravoure. Door mijn oogharen heen danst de oude man een Engelse wals in de late winterzon, omgeven door wapperende, paars doorgelopen was, met in zijn armen een charmante grijze dame. Grote kans dat diezelfde vrouw door griep geveld vanuit haar bed snauwt: ‘Je hebt de verkeerde!’ Maar daar wil ik geen weet van hebben.
0 Reacties tot “Wassie met passie”