Geboorte gaf me mijn bast. Dat van een vrouw. ‘Wat geeft het nou die rond-inge-n?’ Peptalk plaatst mij op de door mij zo gehate weegschaal. Iedere drie maanden heb ik mijn gewicht in de schaal te leggen. De internist noteert het in zijn statistieken. Schommelt het meisje niet teveel?
‘Komt omdat je in een vorig leven een heks was, leef je nu naar je intuïtie zitten die wegingen je dwars,’ zegt een vriendin die reïncarnatietherapeut is. Ik denk eerder dat het komt doordat ik tussen mijn oren bolle wangen waarnam. Met nadruk op nam. Hongeren is verleden tijd.
Ik hongerde van mijn veertiende tot mijn achtentwintigste. Ik had een prachtig maatje zolang ik leefde op onbelegde boterhammen en wat gekookte groente. Ik kon me niet echt overgeven aan de anorexia vanwege de ingespoten insuline. Na verloop van tijd ging mijn lichaam sparen. Iedere gegeten appelschil draaide zich driemaal om mijn lijf en hield me stevig vast.
Toen werd ik zwanger. Vier maanden lang hield ik niets binnen. Zelfs water duldde mijn lichaam niet. Maar toch kreeg ik een buik waar ik trots op mocht zijn. Vanaf de vijfde maand at ik boterhammen met chocoladepasta, haring en noten. Ander voedsel verdroeg ik niet. Ik leefde op voorheen verboden voedingsmiddelen en merkte dat ik er niet dikker van werd. Na de geboorte van mijn zoon heb ik opnieuw leren eten. Samen met hem. Hapje voor hapje. Stapje voor stapje slankte ik af. Mijn lichaam hoefde zich niet meer te wapenen met spek tegen voedselschaarste.
Nu heb ik alweer jaren een gezond gewicht. Niet vanzelf. Je zult mij zelden zien snoepen, ook al is dit tegenwoordig geen verbod meer voor diabeten. Noem mij een gezondheidsfreak whatever…maar als je lichaam een paar jaar *doodmoe is geweest valt dat niet zo zwaar. Dan ga je op zoek naar voedsel dat energie levert. Maar het gewicht van de weegschaal is gebleven. Ik haat dat kreng.
De (jonge, nieuwe) internist prijst mij vanwege mijn flink gedaalde HbA1C. Daar heb ik dan ook flink mijn best op gedaan. Dan vraagt hij naar mijn gewicht. Ik geef hem mijn ‘kiloprijs’. Hij schrijft het op en vraagt: ‘Jij hebt zeker nooit problemen met je gewicht?’ Ik lach schamper en zet hem in drie zinnen mijn eetstoornis van vroeger voor. ‘Maak er alsjeblieft geen issue van,’ is zijn antwoord en ik zie hem denken…ziet er toch lekker uit?
Morgen neem ik een gebakje. Denk ik. Misschien. Waarschijnlijk. Ik ben dan tenslotte jarig.
Recente reacties