De vrijdag begon met een naderend einde. Mijn hond besloot aan ‘t staartje van de Boekenweek om niet meer te eten, zo maakte ze kenbaar het thema van dit jaar af te willen sluiten.
Zestien jaar geleden kwam ze bij me omdat ik wilde schrijven. Schrijven en alleen maar schrijven. Uren liep ze naast me over de dijk en door de duinen als ik verhalen in liet waaien. Ze heeft altijd in de overtreffende trap gelopen: Lief, liever en liefst. Totdat ze nauwelijks nog op haar poten kon staan en ik haar dragen moest. En nu nooit meer uitlaten maar loslaten.
0 Reacties tot “Quinty”