Mijn boeken stonden in goed gezelschap op de boekentafel .
Het is op de foto te zien. Dit onderdeel kon mijn zoon en mij niet bekoren. Het begon zo goed. De kleine zaal was helemaal gevuld. WAS. Omdat er geen zitplaatsen meer waren, stond men zelfs tegen de deur aangeleund. De tafelgesprekken en voordrachten waren gevarieerd van opzet en dat houdt je alert. Er werden gedichten in ‘t West Fries voorgedragen en gewoon in ABN, fictie en non-fiction voorgelezen, deelnemers waren jong en oud, man of vrouw, de publicaties in eigen beheer (meerderheid) uitgegeven of behoorden schrijvers uit een uitgeversfonds toe. Net voor de laatste groep schrijvers (waaronder ik) aan tafel zou gaan, schoof een imposante stadsdichter met veel kabaal naar binnen. In zijn zaal kwam geen hond dus hij wilde van ons publiek gebruik maken. Met als gevolg dat toen hij begon te bulderen over regendruppels, drank en sigaren, met daar doorheen een jankende gitaar, bijna iedereen de zaal verliet (zou hij zich niet afgevraagd hebben waarom zijn eigen zaal leeg bleef?). De bezoekers kwamen niet meer terug.
Wij zaten dus voor een praktisch lege zaal. Met dank aan de stadsdichter. Ik heb het al nooit zo gehad op stadsdichters of Dichters des Vaderlands.
Maar ik kon nog net het laatste deel meepikken van het optreden van Beatrice van der Poel. Een geweldige zangeres die prachtig haar eigen teksten ten uitvoer brengt. Een aanrader om haar live te zien!!! Ik vond haar eigenlijk het beste dat de avond te bieden had. Maar ik heb niet alles van de programmering kunnen volgen. Nadat Beatrice een hoop liefdesleed over het publiek had uitgegoten, vroeg ze mij tijdens het signeren van de cd: ‘En ben jij gelukkig in de liefde?’ Ik zeg hier niet wat ik haar antwoordde, maar we moesten er wel om lachen.
‘Waai maar mee met de wind,’ schreef ze op de cd.
Recente reacties