Mijn hond(je) is inmiddels 29 dagen dood. Zestien werd ze, dus ik mag niet klagen. Doe ik ook niet. Ze huppelt me als een poltergeist voor de poten. Bij tai chi zit ze als een wachter voor de poort van het leslokaal. Ze oogt naar haar jonge jaren. Vaak denk ik dat ze er nog is.
Zojuist moest ik glas en oude broeken naar het milieuplein brengen. Een klein loopje, net lang genoeg voor een hoog bejaarde hond. Ik wilde al fluiten, boog me naar haar lege plek voor de verwarming. Daar waren alleen de krassen op het parket van het schuiven van haar mand. Ik ging alleen. Voor de glasbak had een of andere idioot een doos met spiegelscherven neergezet.
Ach ook jouw hondje is er niet meer, peggy ook niet, ik dacht ik vertel je het maar, gedeelde hondensmart, zijn ze samen in de hondenhemel
groetjes monique
Ik wist dat Peggy nog nauwelijks op haar poten kon staan, nu loopt ze dus helemaal niet meer, leuk beest was het.