Proza en poëzie in visperspectief
Tekstfilmpje: Noen (Noen aanklikken)
Al zitten er dagen tussen
van jaren soms onweer
of een geknakte zielsknop
Als ik jou zie dan
leef ik geen tijd
Achter het duindoorn
bramenijs met zand
water wist de sporen
Jouw warme hand
op mijn zere plek
brandt hevig na
De zon staat
op haar hoogst.
Ik bezocht de hyvespagina van een van mijn nichtjes en hoorde daar haar dertienjarige dochter Jennifer zingen op You Tube. Nu kom ik Jennifer wel eens tegen op de verjaardag van oma. Dan zit ze vrij timide met haar Chihuahua op schoot op zo’n rechte stoel in t benauwde bejaardenflatje. Maar nu ik Jennifer hoor zingen, komt ze behoorlijk uit die stijve zetel vandaan. I’m as proud as a peacock. Have a good listen to this!
Het schrijven gaat mondjesmaat, steeds behap ik een klein stukje tekst, net genoeg om te kunnen verteren. De korte verhalen die ik al veel eerder schreef, bewerk ik voor mijn verhalenbundel. Het titelverhaal betreft een nieuw recept. Dat bakte ik de afgelopen maanden uit lucht (okay en wat research).
Vandaag begon ik aan een verhaal dat ik in 2004 schreef, op de print in ringband staat; ontzielde zomer versie 1 juli 2004. Door het over te typen werk ik al gelijk een aantal struikelblokken weg. Naast het titelverhaal heb ik inmiddels drie verhalen uit mijn la kunnen gebruiken, aan het derde sleutel ik nu.
Ik heb veel schrijftijd maar schrijf juist minder. Ik kom maar traag op gang, en kom ik eenmaal op gang houd ik het niet lang vol. Omdat ik geen haast heb, voor t einde van het jaar heb ik mijn verhalen wel bijeen gesprokkeld, is dat niet zo’n ramp. Een goede bijkomstigheid is dat ik door mijn vertraagde tempo ook zorgvuldiger schrijf.
Ik moet wennen aan al ‘t andere werk dat tussen mijn vingers door weg is geglipt. Een kind dat jaren lang om zo’n intensieve zorg vroeg en veel stress veroorzaakte is nu alleen nog maar in de weekenden thuis. De bejaarde hond die mijn dagindeling bepaalde is uitgewaaierd over het water. Eerder was schrijftijd schaars en werd ten volle benut. Ik kom erachter dat ik een nieuw dagritme heb te zoeken. Als ik dat een beetje voor elkaar krijg, zal ‘t schrijven ook weer toenemen. Denk ik. Hoop ik.
De arts heeft geen handen meer vrij en vraagt of ik de schaar uit de verpakking wil halen waarmee er in mij geknipt gaat worden. Zo draai ik ook de potjes met vloeistof voor haar open. Er wordt mij nog net niet gevraagd of ik het onderzoek zelf wil doen.
Met een beetje verbeelding ben ik weer de kleuterjuf die scharen uitdeelt en lijmpotjes opendraait. Mijn knipsels worden in de potjes gedaan. Rozerode waterpotjes voor de kwasten. Ik kijk recht voor mij uit en denk aan buiten. Aan straks lekker op de fiets weer naar huis. Aan een kopje thee. Aan de stamppot andijvie die ik voor vanavond heb gepland en aan een wasje draaien. Aan heel gewone dingen. En dan is het klaar. Bijna laat de assistente aan de balie de potjes uit haar handen vallen. Ik zeg: ‘Kijk uit, anders moet alles weer overnieuw.’ Ze verstopt zich snel achter het computerscherm.
Ik besluit om over twee weken zelf te bellen naar de uitslag. Dan houd ik het in eigen hand.
Ik wilde een paar dagen geleden een blog beginnen met:
Herman Brusselmans heeft er eentje, Charlotte Mutsaers kan niet zonder, Martin Bril liep er dagelijks mee toen hij nog onder ons was, om er eens een paar te noemen. Geen enorme viervoeters die een kleine man doen groeien maar grappige honden wiens tred prima opgaat in de regelmaat van een gedicht of stuk proza.
Maar kennelijk heeft ‘t lot nog geen nieuwe hond met mij voor. Ik had een hondje gereserveerd bij Fuerte Dogs. Elke Kaaskooper runt op Fuerteventura (Canarisch eiland) een hondenasiel. Op haar website kun je lezen hoe hard ze werkt voor haar idealen. Veel honden (vooral de Podenco) worden gedumpt in dodenstations, op straat gegooid, liggen te verhongeren aan een lijn in de brandende zon en ga zo maar door. Natuurlijk worden er -helaas- in Nederland -zoals overal ter wereld- ook honden mishandeld, zoeken ‘tweedehands honden’ hier eveneens een nieuwe baas. Maar het initiatief van Elke raakte mij, zo ook een zwart hondje uit haar asiel.
Bij Elke kun je honden op afstand adopteren, als tijdelijk opvanggezin fungeren, of eenmalig een donatie doen naast het adopteren van een hond. Ik heb op ‘t laatste moment van *het hondje afgezien. Ook al vind ik een leven zonder hond minder zonnig dan met, het vloog mij ineens aan na zestien jaar zorg voor mijn oude hond. Dat had ik eerder kunnen bedenken, maar mijn gevoel gaat nogal eens met het verstand op de vuist.
Om terug te komen op ‘t begin, ik wilde een blog maken over de hond als schrijfmaatje, maar het is een blog over Fuerte Dogs geworden. Neem eens een kijkje op de website en overweeg een donatie. Of verdiep je eens in een vrouw die zich het lot van honden aantrekt en ervoor gekozen heeft daar midden in te gaan leven. Prachtig gegeven voor een roman, die Elke met haar honden.
Stichting Fuertedogs te Barendrecht ABN-AMRO rek.nr. 52.82.62.289
*Ik wist dat er nog een belangstellende voor haar was, nu zit ze samen met een andere pup van Fuerte Dogs bij een fijne baas in Nederland.
In het zondagochtendprogramma boeken zette Rob Wijnberg uiteen hoe de vluchtige actualiteit en tijdloze filosofie samen op kunnen gaan. Elkaar zouden kunnen helpen. Boeken is een zeldzaam programma waarin een auteur de tijd krijgt om inhoudelijk zijn/haar boek aan een publiek te presenteren. Een verademing tussen al die hap snap interviewtjes waar een auteur voortdurend onderbroken wordt als hij te veel uitwijdt of niet de richting opgaat die de interviewer zich wenst. De interviewer wordt vaak vergezeld door een soapy of musicalster, voetballer of haarstylist die zich in het gesprek mengen met rare kreetjes en verder een beetje mooi zitten te wezen. Maar dit terzijde. Ik dwaal af.
Om het verschil in denken van China en Amerika aan te tonen, en zo te laten zien dat communicatiestoornissen tussen die twee machten bij het oplossen van problemen begrijpelijk zijn, kwam Wijnberg met een onderzoeksvraag.
Aan zowel Chinezen als aan Amerikanen werd het volgende rijtje voorgehouden met de vraag: Welke twee horen bij elkaar?
KOE KIP HOOI
O, dacht ik. Simpel. Dat moet zijn de koe en ‘t hooi want de koe moet eten wil ze niet voortijdig omvallen, ik mis alleen nog wel het water. Ik luisterde naar Wijnberg die uitlegde wat het onderzoek had uitgewezen. Amerikanen zeggen: De koe en kip horen bij elkaar, want dat zijn dieren. Chinezen zeggen: De koe en het hooi horen bij elkaar, want zij kijken naar het grote geheel. Mijn eigen antwoord laat zien dat ik schijnbaar denk als een Chinees. Alles in het geheel plaatsen en niet zo gericht op louter het individu. Bij een andere vraag over vissen in een vissenkom (beschrijf wat je ziet) keek ik ook al als een Chinees.
Dit is maar een klein onderdeel uit zijn boek Nietzsche en Kant lezen de krant , na het tv-gesprek bedacht ik dat dit boek verplichte kost zou moeten zijn voor al de regeringsleiders. Vooral die van hier in ‘t Westen.
Recente reacties