De jongste novelle van Alfred Birney Rivier de Lossie draagt bij aan de onthaasting. In een rustig tempo reis je met het hoofdpersonage door Schotland langs zinnen als: In de verte hing een marmeren, zwart omrande wolk zwaar boven een heldergele strook zonlicht, waaronder naaldbomen een zoom van stiksels over heuveltoppen trokken. (blz. 16)
Eerder werk van de schrijver raakt aan dezelfde thematiek, maar voor mij leest deze novelle als een verfijning daarvan, lijkt het meer van onder de huid geschreven. Minder rechtstreeks.
Waar gaat de novelle over? Behelst het louter de zoektocht van een Nederlandse folkgitarist naar zijn Schots-Aziatische roots? Gedragen door een ballade van Donovan? Bezwangerd door een vluchtig samenzijn met een vreemde vrouw? Ik denk van niet. Met de samenvatting alleen pak je niet de essentie van deze novelle. De essentie is de leeservaring; je laten meestromen met het verhaal. En dan moet je er nogmaals induiken, want niet alles komt direct aan de oppervlakte.
Recente reacties