Ontzielde zomer (3)

deel 3

Soms las je een boek met al je zintuigen. Dat had Meis met het boek van die zwerfkat. Hij zwierf in haar kop rond en liet zich niet wegjagen. Ze stond buiten met de klink van de achterdeur in haar hand en riep Leon na voor zijn appel maar hij was de straat al uit op weg naar school. Meis duwde de klikobak naar de stoep voor het huis. Het bruine padje dat er enkele weken geleden koelte onder had gezocht was ondanks haar voorzichtigheid platgereden. De ondraaglijke hitte van de afgelopen dagen hadden hem als een boomblad tussen een boek geplet en gedroogd. Ze liet het maar zo. Een grisaille op de betonnen stoeptegel. Gekneusde slakken alom, als Meis ’s avonds de poort afsloot, hoorde ze onder haar klompen de huizen kraken.

Staande aan het aanrecht dronk ze haar glas vruchtensap en gaf daarna de iMac in de woonkamer het leven door een druk op de knop. Ze dacht er op tijd aan haar eigen tap driekwartslag dicht te draaien. iMac gaf haar een homepage en e-mailadres van de auteur. Ze moest hem schrijven hoe zijn verhaal haar geraakt had. Ze was nogal gevoelig deze zomer. Soep dood, Leon die steeds over zijn vader begon, Kind van Zus zo ziek, daardoor vergat ze voortdurend de kraan af te sluiten, terwijl ze wist dat juist nu een stromende kraan bloedlink was. Ze schoof het pijltje naar verzenden en zo vloog haar bewondering over naar de mailbox van de schrijvende Siamees.

Toen Leon thuiskwam, kroop hij weg op zijn kamer. Hij hield zich schuil achter zijn stapel boeken over katachtigen. Leeuwen, tijgers, luipaarden en lynxen, Leon tekende ze allemaal na. Af en toe hoorde Meis het malende geluid van zijn puntenslijper. Ze plaatste een theeblad met sandwiches voor zijn deur. Ze wist hoe hij was, waarschijnlijk net als zijn onbekende vader, verlies verwerkte hij in afzondering. Als iets te moeilijk werd, liep hij weg. Toen ze opnieuw had gevraagd of hij misschien beneden kwam om wat te eten en hij weer weigerde, besloot ze om naar haar mail te kijken.

Tussen alle spam, een bericht van een vriendin en één van Zus zag ze de zwerfkat staan. Krachtig op vier poten sprong zijn naam er hoog bovenuit. Even schrok ze. Ze had niet gedacht dat hij zou reageren. Maar hij reageerde alleraardigst en daarop reageerde Meis weer. Voordat ze er erg in had, was er een reactie gaande en vlogen de mailtjes als pingpongballen over en weer.

Leon trok zich terug. Zus zat veel in het ziekenhuis en morgen ging de lange zomervakantie in. Meis werkte het hele jaar door. Ze vertaalde Engelse kookboeken. Haar vertaling van het Country pie and dessert book had ze gisteren naar de uitgever gestuurd. Nu had ze voorlopig niets. Op haar eigen leegte na.

Zwerfkat mailde wat foto’s van zichzelf uit verschillende perioden. Meis keek altijd naar details. Hij had een goeie kop, daar niet van. Een Oosterse raskat van origine die gedwongen was tot dwalen. Maar ze vond hem mooi vanwege zijn onderarmen. Cream Burmees. Die armen pasten ergens omheen. Om een knieharp, kind, Shar Pei of een vrouw. Maar het leek alsof ze aarzelden. Hij had haar eveneens om een foto gevraagd. Meis durfde niet. Haar naam had hem vast op een dwaalspoor gezet. Ze vergat het zelf ook weleens. Wat ze nu was. Daarom mailde ze een foto van Zus. Zus had lang, bruin haar. Mannen keken nog altijd naar haar om. Zij zou hem zeker bevallen. En dat deed ze. Over en weer. Dieper en dieper. Het was alsof ze elkaar al jaren kenden, steeds vaker vergat ze het om haar kraan af te sluiten. En Leon was er niet om haar daar aan te helpen herinneren.

Het beeldscherm leek te ademen. Er stroomde bloed door de snoeren en het toetsenbord stuurde de hartslag aan. Meis scande wederom wat foto’s: Zus op het strand, Zus met baby Leon, Zus met een grijs konijn op schoot en zo nog wat familiekiekjes. En toen mailde hij haar of ze elkaar misschien konden ontmoeten. Onlangs had ze een recente foto van Zus gemaild. Zus die lachte maar met ogen die zo in tranen konden uitbarsten. Het ging niet goed met Kind. Zwerfkat had het opgemerkt. Hij schreef dat hij haar stevig tegen zich aan wilde drukken. Meis las die regel keer op keer. Ze voelde het. Het was alsof zijn woorden als zachte huid door het beeldscherm pureerden om haar te kunnen raken. Ze wist dat zijn armen daarvoor gemaakt waren. Voor iets er tussen in.

Ze wenste niets liever dan hem te zien. Gewoon als man van vlees en bloed met een stem erbij. Om zo te ondervinden of ze ook pratende konden pingpongen. Waarschijnlijk niet. Meis was niet zo’n prater. Het was in haar hoofd al zo druk, daarom zocht ze de stilte op, die drukte viel niet te formuleren. Niemand die haar volgen kon. Ze verlangde er naar om vluchtig met haar vinger een spoor langs zo’n Cream Burmees onderarm te trekken. Maar hij zou haar niet herkennen. Biechtte ze hem haar leugen op, maaide hij haar vast in één armbeweging van zijn scherm weg. Hij hield van Zus. Van haar slanke hals met het moedervlekje. De reebruine ogen in het hartvormige gezicht. Iedereen hield van Zus. Meis ook.

-wordt vervolgd-