Safira moet ze heten. Uiteindelijk zal het wel een echte Truus blijken te zijn, net zoals haar zwarte voorgangster Pandora. Daar zit je dan als hondenmens; opgezadeld met een kat. In maart van dit jaar was de hond na zestieneneenhalf jaar op. Ouder kon ze niet worden. Haar taak als gezelschapsdier was gedaan. Pandora legde zeven jaar eerder al het loodje.
Een kadaver en een kind uit huis. Dooie boel zeg. Ook wel prettig. Een mandlegerige hond en kind dat voortdurend toezicht nodig heeft, vragen veel. Even niet zorgen. Nou ja, bijna niet: Drie goudvissen, twee hoogbejaarde cavia’s -die ook maar niet dood willen- en een dertienjarige die steeds zelfstandiger wordt.
Ik lieg een klein beetje. Ik ben niet louter een doggy-lover. Een hond vind ik gewoon net even leuker dan een kat. De band met zo’n dier is hechter. Maar juist dat binden houdt me tegen. Noem het bindingsangst. Het niveau van een hond gaat haast gelijk op met dat van een kleuter. Zo’n blaffer is dus een handenbindertje. En ik heb geen zin meer in die boeien. Maar ja, die dooie boel he. Dus toch maar een zwerver opgehaald uit het asiel. Een kat adopteren is een stuk eenvoudiger dan het adopteren van een kind. Je mag haar of hem zelfs terugbrengen als het thuis niet gaat.
Gefeliciteerd met jullie nieuwe gezinsaanwinst!
xxx