Onaangeraakt

Mijn lichaam herinnert zich water, branden aan zon,
aai van wind, zacht duizendguldenkruid langs huid

Het herinnert zich geen later, vergeten waar geraakt,
rottende spitskool op het land valt niet te verteren

Maar soms, gewoon op een stoel of op de grond
of over straat, laat het zich weer weten.

Kussen van vroeger

Klossen van kant, Zeeuws zand, verborgen
bloedkoralen in de kom van haar hand,
losse theebladeren op de bodem van een kop

Haar grijs geworden blond, ingevallen mond, de
wereld die rondom verstomt. Een droge hand tekent
met over de oevers getreden aderen mijn voorland

Kussen van vroeger achter de rug, op schoot het fotoboek.
In omzoomde herfstjurk bladert ze haar jonge jaren terug.