-soms blog ik een droom-

Ze was drie turven hoog en liep over asgrauw beton door een park in aanleg. Op geschoeide voetjes stapte ze in een diagonaal door vlakken groen en vlakken grijs met staketsels doorsneden waarachter later exotische dieren zouden komen. Er waren al wel beren. Twee jonge beren dolden met elkaar onderaan een aflopend muurtje van cement dat overging in een kunstmatig aangelegd meer. Van een afstand volgde ik haar rode jurkje als een wapperende vlag op een schuit door drooggelegde kanalen.

Aan de andere kant van het meer bevond zich een groep volwassen Kodiakberen. Beren konden zwemmen. Als ze het meisje maar niet zagen. Ineens maakte ik haast om het kind in te halen. Toen ik dichterbij kwam, zag ik dat ze Aziatische trekken had. Het steile, lichtbruine haar viel glad over de schouders. Ze trok zich niets van mij aan en vervolgde haar weg.

Toen tuimelde ze in het water. Ik dook er achteraan. De diepte van het meer benam me de adem. Ik schoot onder haar door en ze vloog als een papegaaiduiker mijn armen in. Ze leek op een pop, zo snel als ik kon zwom ik met het meisje omhoog om haar op de betonnen kade neer te kunnen leggen. Zonder een woord te spreken stond ze op en liep weg. Weg van het water. Weg van mij.

Waar was haar moeder?

Wat deed deze peuter op een kale bouwvlakte.  Ik vroeg mij af waar ze vandaan kwam. Met wie ze meegekomen was. Ik verwonderde mij over haar droge kleding, het zijdezachte haar dat opwaaide in de zomerwind alsof ze niet zojuist in het water was gevallen. Alsof ik haar niet zojuist op het droge had gehaald. Voor een denkbeeldige ingang verschenen er een aantal mannen die zakelijke belangen bij het park-in-aanbouw hadden. Het meisje glipte achter de nette pakken van de bebrilde gezichten langs en verdween tussen de gepoetste schoenen van de aardbodem. Ze was niemand opgevallen. De mannen negeerden het moederloze meisje. Of zouden ze denken dat ik? 

Ik verliet dit droomfragment en bewandelde een van de vele zijpaden van deze droom. Veel te laat werd ik wakker.

Vandaag dacht ik aan een zomervakantie in Brabant. Ik was vijftien en lag op een opgespoten zandstrandje bij een afgraving. Het was bloedheet en druk. Van verre kwam een blond jongetje aanrennen. Hij leek rond het hele meer te willen draven. Ik zag de zonnebaders geamuseerd toekijken maar niemand leek te denken; wat doet zo’n peuter in zijn uppie langs de waterlijn? Ik stond op en ving het mannetje in mijn armen. Nog herinner ik mij zijn stralend blauwe ogen en dansende haar. Hij was blij en had geen flauw benul van zijn vader die panisch het strandje afzocht. Opgelucht nam hij zijn zoontje van mij over en bedankte mij duizendmaal. 

Vijftien jaar later liep ik zelf met zo’n blonde turf over het strand. Haast het evenbeeld van dat jongetje. Nog wat later kreeg ik een tweede zoon aan wie je niet kunt zien dat ik zijn moeder ben. Die steeds in het diepe springt zonder te kunnen zwemmen. Die ik steeds weer op het droge haal omdat hij anders verzuipt.

Ik kwam moe thuis en vond het huis vol visite. Kinderen die ik niet kende renden er rond, bekenden en onbekenden, ook schrijvers en kunstenaars die ik alleen vanuit de media ken, zaten aan tafel te eten alsof dat de normaalste gang van zaken was. Mijn huis had de indeling van een kasteel met vele vertrekken en trappen. De inrichting was klassiek. Stoeltjes met gekrulde leuningen en rode zittingen. Kasten van donker houtwerk. Kroonluchters en hoge muren. Het deed niet warm aan.

Ik had honger en schoof aan een ronde tafel waar niemand zat met op een bord een boterham besmeerd met honing. Over de boterham heen lagen drie blaadjes veldsla gedrapeerd. Iemand van de bediening zei me dat het veldmuisjes moesten voorstellen. De steeltjes leken inderdaad op muizenstaartjes. Drie groene muisjes zonder kop, vluchtend over mijn brood. Op mijn bord waren de blaadjes vers maar op de andere borden al verlept en geslonken. Voordat ik mijn boterham op kon eten haalde de bediening het onder mijn neus vandaan.

Ik had nog steeds honger en zocht verder. In een grote zaal zaten bekende Nederlanders, vermengd met vrienden van mij, aan een lange tafel duif te eten. Een al wat oudere acteur, trok een stuk vlees van een geroosterde duif en hield het mij voor. Het vet droop van zijn vingers. Ik draaide mijn hoofd van hem weg waardoor het stuk gevogelte in plaats van in mijn mond in mijn geopende tas terecht kwam. Ze wilden dat ik bij hen aan tafel kwam zitten wat-ik-maar-deed al was er uitsluitend duif te eten. Een corpulente schrijver zette zijn schoen op mijn blote voet en duwde vervelend tegen mij aan. Ik zei dat hij op moest houden maar hij hield niet op zodat ik opstond om te zoeken naar een lege ruimte. Maar op de kale gangen na waren er overal mensen. Het doel van hun aanwezigheid ontging mij.

In een zwart zwierig zomerjurkje ging ik boven aan een trap zitten en liet me zo naar beneden glijden. Beneden aangekomen wilde ik naar buiten. De buitenkant van het huis leek op een enorme parkeergarage in een Amerikaanse slaapstad omringd door drukke snelwegen zonder trottoirs. De zon scheen fel. Langs de rand van een weg liep ik uit de drukte en kwam in een buurt terecht waar Spaans werd gesproken en ik sloot me aan bij een groepje Mexicaanse meiden die druk pratend richting mijn huis liepen. We passeerden getatoeëerde Maori-mannen in Hiphop kleding die me gewapend met speren vijandig aankeken. Ineens zag ik een turkooizen oceaan naast de weg liggen waar de Maori’s met hun speren vis aan het vangen waren.  Niet veel later werd ik omringd door water. De oceaan was door dammen in gelijke vakken verdeeld zo groot als voetbalvelden. Ik gleed uit op een dam en viel in het water en was (zoals altijd in een tropische zee) bang voor haaien. Iets of iemand hielp me uit het water zodat ik weer verder kon lopen.

Al gauw herkende ik in de verte de omgeving van mijn huis en hoopte dat inmiddels alle bezoekers verdwenen zouden zijn.

Elf. Mijn witte nachtjapon was te dun voor de koude wind. Ik zat op mijn hurken in een Hongaars landschap en keek uit over een meer. Aan de overkant stond een houten schip in de steigers. Een drakkar met het paard van Troje op de stevens. Het begon te schemeren. De witgekalkte huizen strak uitgetekend in krijt langs het water werden grijs. Ineens kapseisde het schip en viel op de druk bevolkte kade, nam mensen en kleine woonboten mee in de val. Als mieren kroop men onder het puin vandaan. Maar ik had gezien hoeveel er bedolven werden. Dood moesten zijn. Toen begonnen Duitse soldaten in uniform op alles en iedereen dat nog bewoog te schieten. Ik rende de  heuvel op en kwam in een dorp met nauwe straatjes. Een getto vol schimmen. Ineens trok iemand mij de hoek om. Het was oma. ‘We moeten ons verstoppen,’ zei ze. Ik zocht mijn vader maar alleen oma was daar. Al de donkere hoeken en gaten waren opgevuld met mensen die zich schuil hielden. Ik keek oma vragend aan. Zij pakte mijn hand en samen vlogen we in een rechte lijn omhoog en bleven als een witte energieveeg boven de huizen hangen. Bij het eerste licht liet ze mijn hand los en zei dat ik terug moest gaan. Oma bleef waar ze was.

Vandaag belde ik met mijn moeder. Over hoe het met oma ging.

Vannacht lag Goldsmith groot als een karper op de bodem van de bak. Hij had zijn bek open en ik keek recht zijn maag in, een holle koker in een oranje schijnsel, met daarin de andere drie vissen: Kamikaze, de witte sluier met de rode zon op zijn kop, lag voor 1/3 gefileerd naar adem te happen. De grauwe Jaws leek al dood. Harlekijn, de bonte sluier was gestript van al zijn vlekken. Ik stak mijn hand in de bak om de half dode vissen uit Goldsmith te trekken. Toen Kamikaze en Jaws op mijn hand lagen, haalde ik ze omhoog en bekeek ze op het droge. Op dat moment vlogen de vissen op en begonnen als een stel piranha’s in mijn zij te bijten. Ik kreeg ze maar niet los.