
filmpje (gedicht): Uit de pas (regel aanklikken)
Om de zoveel tijd vraag ik mij af waarom er veelal zo vastgehouden lijkt te worden aan de veilige weg van A naar B als het om proza gaat. Iedere zin van een verhaal moet direct worden begrepen. Mag niet bezinken voor later. Niet, zoals bij een gedicht wel mag, alleen een stemming oproepen terwijl de letterlijke betekenis je ontgaat.
Ik zou willen pleiten voor een leeservaring (in plaats van een boek louter te beoordelen op begrijpen). Op dezelfde manier zoals je naar een schilderij kijkt waar alles (nog) niet direct op zijn plaats valt. Een boek zou moeten blijven hangen, niet aan de muur maar in je hoofd, om zo langzaam aan schoonheid te kunnen winnen. Fragmenten, geschreven kleurvlakken en textuur, als blauwdruk van een verhaal.
Is het niet zo dat de muziek die nooit verveelt (waarin je steeds iets nieuws ontdekt) pas na vele keren horen gewaardeerd wordt? Het is wennen bij de eerste keren beluisteren zodat je in het onzekere blijft over wat je er eigenlijk van vindt. De nieuwsgierigheid laat je keer op keer die cd opzetten om langzaam de muziek te leren begrijpen. Boeken worden zelden herlezen. Terwijl ze eveneens ritme, toon en melodie bevatten. Zonder onbevangenheid kun je eigenlijk niets over een boek zeggen.
Recente reacties