Tekstfilmpje: Noen (Noen aanklikken)

Al zitten er dagen tussen
van jaren soms onweer
of een geknakte zielsknop

Als ik jou zie dan
leef ik geen tijd

Achter het duindoorn
bramenijs met zand
water wist de sporen

Jouw warme hand
op mijn zere plek
brandt hevig na

De zon staat
op haar hoogst.

BEELDGEDICHT:  Ze wil nie  (Ze wil nie aanklikken)

Ik zag mijn zacht
gespiegeld in pin ups
die jou niet raken,
een voltreffer
in my face

Hoe ze bukken
hoe ze spreiden
onbekende meiden
beeldend blootgelegd

Onder mijn kleren
huist een vertrek
in diepere sferen
want daar woon ik.

Voor mij schuilt er gevaar in vaste rijmschema’s. Ik verval dan gauw in een sinterklaasgedicht of limerick. Dat laatste zag mijn schrijfvriend ook.  Mijn vingeroefening was iets te licht. Het moet prozaïscher, minder poëtisch,  kreeg ik als advies van de ervaren ambtsbroeder. Hij gaf ook mee om veel en vaak sonnetten te schrijven.

Gewoonlijk dicht ik  als een zin komt binnenwaaien die me aanzet tot verder dichten. Om nu als een ambtenaar achter mijn bureau te gaan zitten en zonder ingeving van bovenaf te schrijven volgens een bestaande vorm, is onwennig. Ik ben ook bang om op rijmpjes uit te komen.  Dat het te kinderlijk wordt.

Mijn idee van een geslaagd gedicht is dat je bij de eerste keer lezen de gevoelsoverdracht begrijpt, maar dat het meerdere lezingen vraagt om er vat op te krijgen, dat telkens als je denkt de betekenis te hebben ontvangen, het tussen je vingers vandaag glijdt. Er moet iets te raden overblijven en biedt daardoor ook ruimte voor interpretaties van de lezer. Je moet wel als dichter weten waar je heen wilt en wat je hebt te zeggen, maar dat mag de lezer niet in één oogopslag zien.

Maar de sonnetten dienen als brug naar beter proza.

Prozaïscher en minder poëtisch vraagt om meer helderheid in betekenis. Vandaag een nieuwe poging om een verhaal te vatten in een sonnet.

Ik heb op je gewacht
in mindere tijden
tijdens het verglijden
van een lege nacht

Het leven lacht
-gelijk twee halfwassen meiden-
om vrees van beiden
voor ongekende kracht

Je stond vooraan
zag me op de rug
en liet het gaan

Loop dezelfde weg terug
langs deze eindeloze laan
dan vind je daar een brug.

Een bevriend schrijver schreef: …je moet sonnetten gaan schrijven als vingeroefening (voor proza). Nu ben ik echt een kind van de jaren ‘70 die de vrije vorm warm omhelst. Maar er werd in die tijd ook nog geluisterd naar ervaren ambtsbroeders. Dus  heb ik vandaag keurig mijn huiswerk gedaan:

Ze is zestien
staar in haar ogen
bewogen
naar omgezien

Nooit kien
nu uitgevlogen
voorover gebogen
gevloerd misschien

Quinty kleine stoot
valt bedeesd
tippelend in de goot

Is mooi geweest
ze mag dood
‘t oude hondenbeest.

Tekstfilmpje: Vals als (Vals als aanklikken)

Zou ik zingen
als een nachtegaal
luisterde ik jouw stilte op

-maar mijn-

Kraaien bij nacht
pikt galen in gehoor
van sonoor samengaan

Vals.

Tekstfilmpje: Zus (Zus aanklikken)

Mijn zus
uit duizend
stukken

Jij&ik

Delen

praatjes
POPpen
plaatjes

Stuk-voor-stuk

gedeelde troost

Zij lijkt op HEM
IK op haar

-niet op elkaar-

toch een paar

van dezelfde laarzen

ROOD…

*Sorry sisters, doordat ik de laatste versie van ‘Mijn zus’ in een nieuw bericht heb geplaatst (in het oude bericht kreeg de opmaak kuren) zijn jullie comments verdwenen ;-(!

Gisteren ontving ik het bericht dat er van Poëzie in het park een bundel wordt uitgegeven waarin mijn gedicht Meisje uit Sloten wordt opgenomen.

Uit zo’n 500 gedichten is er een selectie gemaakt voor de bundel. Dat betreft gedichten die dichters in opdracht maakten aan de hand van een regel die ze toegespeeld kregen van park-passanten maar ook gedichten die in workshops tot stand zijn gekomen.

De samenstellers van de bundel zijn: Jacques Brooijmans, Jos van Hest en Mick Witteveen (in het kader van Amsterdam Wereldboekenstad).

Donderdag 29 januari is het gedichtendag. Dat betekende vandaag al een mooie uitzending van Kunststof, met oa Antjie Krog, in het teken van poëzie. Voor mijzelf betekent het dat ik los van proza weer eens geprobeerd heb om een gedicht te schrijven:

GELUIDSOPNAME: Maanvlieger (regel aanklikken)

MAANVLIEGER

Rond mijn erf
in dood gevederde vlagen
ijlt een zweving van
aardschok en hemelwagen

Bindtouw breekt op wind
SP L IJT
als ik niet binnenhaal

Leven in
LUCHTLEDIGHEID
lacht ons toe

Moe van spinzen

De maanvlieger
heb ik lief
liever heb ik jou.

filmpje (gedicht): Luchtfietserij (regel aanklikken)

Bij het lichter maken van het filmpje (minder kB) neemt de kwaliteit van het beeld iets af. Daar ontkom ik niet aan. Kijk daar maar doorheen…het gaat tenslotte over de verBEELDing. Tip: Verklein het beeld tot de gewenste scherpte!