Uit de pas

filmpje (gedicht): Uit de pas (regel aanklikken)

Om de zoveel tijd vraag ik mij af waarom er veelal zo vastgehouden lijkt te worden aan de veilige weg van A naar B als het om proza gaat. Iedere zin van een verhaal moet direct worden begrepen. Mag niet bezinken voor later.  Niet, zoals bij een gedicht wel mag, alleen een stemming oproepen terwijl de letterlijke betekenis je ontgaat.

Ik zou willen pleiten voor een leeservaring (in plaats van een boek louter te beoordelen op begrijpen). Op dezelfde manier zoals je naar een schilderij kijkt waar alles (nog) niet direct op zijn plaats valt.  Een boek zou moeten blijven hangen, niet aan de muur maar in je hoofd, om zo langzaam aan schoonheid te kunnen winnen. Fragmenten, geschreven kleurvlakken en textuur, als blauwdruk van een verhaal.

Is het niet zo dat de muziek die nooit verveelt (waarin je steeds iets nieuws ontdekt) pas na vele keren horen gewaardeerd wordt? Het is wennen bij de eerste keren beluisteren zodat je in het onzekere blijft over wat je er eigenlijk van vindt. De nieuwsgierigheid laat je keer op keer die cd opzetten om langzaam de muziek te leren begrijpen. Boeken worden zelden herlezen. Terwijl ze eveneens ritme, toon en melodie bevatten. Zonder onbevangenheid kun je eigenlijk niets over een boek zeggen.

Niet denken

filmpje (gedicht): Niet denken (regel aanklikken)

Zoeken

Ik heb er dertig uitgezocht. En altijd weer die twijfel. Over een zin, een woord of over alles. Wat is een gedicht? Waar ligt de grens tussen Candle-light gekreun en een verstaanbaar gedicht? Het balanceren tussen kunst en kitsch is even moeilijk als *met je kop op de keukentafel staan en het dan nog niet goed zien.

Maangodin

Zij baarde
uit water en aarde
tussen zon en
dageraad in
paarlemoer

Donker
verlichtte
‘t vrouwelijk
gezicht,
wekte
slaap
tot leven

En
Endymion
merkte
niks

Zonde.

Aan de dijk gezet

Slenterend langs de slaperdijk
onderscheidt zich zeewaarts de waker

Hij wacht op water en zij op niets
geen dijk geen weg geen later

Ver van kering, dicht bij wering
met vrij uitzicht op aflopend hogerop,
loopt oud meisje van de slaper
voor de bisamrat uit in een strop.

*De vader van mijn moeder kon dit overigens erg goed (na een slok)

Lichamen van het Marsdiep

Eens was ze licht
niet veder
maar van zeden

-

Hij was zwaar
een blok
aan been een dam

-

Wateren versnelden
de dood stond stil
op de bodem in hun
lichamen van het Marsdiep.

Free dom

Voor de verlopen
meisjes simmend
om hun beltekort
-
Voor de verloren
jongens grimmig
om het celtekort
-
Zet de luiken open
vanavond ben je thuis.

Brak

Het was het vuil van de wereld waar

een ieder over viel en deed buigen

bij de beek met haar laatste water,

de spiegeling van de bergwand brak

in vier woorden:

‘Aan u het land’

zelfs de regen liet zich niet meer horen.

Zuur.

Lichtval

 

Ik zag de schaduw
onder de vleugels van een meeuw
over zandribbels met de zon meereizen

Zag jij hoe het licht
verblindend op het water viel
en aaneengesloten mantels deed vervagen?

Ruis

In de schelp
huist het kind,
ruist bloed een
strijdlied voor

Bloedballade
van weleer
verstoort cadans,
hapert in een
jongenshart,
stemt muziek
van later

Zeven
windingen,
gegroefd
tot in lengte
van dagen

-Niet vragen-

De man
van nu
ogen open
iets naar benee,
zoekend naar
kaurischelpen
langs Noordzee

Aangespoelde
geest, neuriet
verweesd, het spoor
van de strandplevier

De branding
bespeelt zijn gemis

-Is-

De kus

illustratie Inge Nicole

De kus van Klimt heeft me altijd geraakt. Laatst drukte ik een kus in dunne lijntjes zwart uit eigen hand op papier. Ooit maakte ik een gedicht over het verlangen naar een kus. Over de hand van een man die begeerlijke vrouwenlippen vangt in zijn eigen kader. Abstraheert. Het is een gedicht dat ik nu te slap vind. Te zoet. Niet goed. Het woordje lief stoort me enorm. De kus uit Zon in het haar als voorbode van het kwaad: Voorzichtig wentelen onze tongen om elkaar heen als parende naaktslakken rond een dodelijk schaaltje bier (blz.26),  vind ik wat dat betreft een beter beeld.

Je vouwt een kijker
van MANdoline handen,
langs de vleesranden een
ideogram van lief

Pelt een partje lip
plastiek, op jouw
palmen voetstuk trilt
tussen vlammend vloei
mondmuziek van lief.

Glashard

 

Je breekt mij als je scherpe randen
blaast aan voet van vleugelglas,
scherven snijdt met wat je zegt;
het bijten in nooit gedichte wonden

Het steekt mij als een fleuret
in fragiel geknielde lieden,
nu je de lier in de wind slaat, liegt
jouw gelaat het licht der verschillen.