deel 4 slot

En toen sprong haar leiding. De iMac die zich als een warm voelend mens had gedragen, werd ineens een koud stuk elektronica. In paniek draaide ze de kraan helemaal open, met in haar achterhoofd het besef hoe vernietigend water kon zijn. Maar ze vond het wachten op een afwijzing vernietigender. Zwerfkatten gingen altijd weg. Hoe dan ook. Net zoals die Leeuw bijna tien jaar geleden had gedaan. Wachten op pijn was erger dan versneld door pijn heengaan.

De tap draaide dol. Haar water gutste onophoudelijk zijn mailbox binnen. Al de drukte in haar hoofd spoelde door zijn PC. En katten hielden niet van water. Zwerfkat verzoop erin. Dregde hij weer boven dan opende haar schutkolk onmiddellijk opnieuw de deuren. Herhaaldelijk ging hij kopje onder, happend naar adem, klauwend naar vaste grond onder de poten. In een enorme woordhoos stortte ze binnen een paar dagen een heel innerlijk leven over hem uit.

Maar ’s nachts was haar sluis gesloten. Dan lag ze met geopende ogen  te wachten op de krantenjongen die zijn fiets tegen het hek zou smijten en de krant naar binnen liet ploffen. Dan schoot zij overeind om iMac aan te doen. Vandaag nam ze niet eens de moeite zich fatsoenlijk  te kleden. Hij zag haar toch niet. Hij zag Zus. Op het strand. Met baby Leon. Als meisje met een grijs konijn op schoot. Meis durfde haast niet meer te kijken. Blind tikte ze haar password in. Drie vetgedrukte kapitalen sprongen haar postvak binnen: WEG! Weg jij! Hij kon haar niet meer aan. Verstikt door haar emoties sloot hij haar doodmoe buiten door een simpel delete.

En Meis liep weg. Met gebogen hoofd. Haar bureaustoel draaide een halve slag en keerde hem de rug. Ze zette de kamerdeuren tegen elkaar open. Maar de schaamte bleef hangen, net zoals zij half over het aanrecht hing, prikkend in een restje koude pasta van de dag daarvoor. Leon stond naast haar. Om melk. Ze had hem niet eens horen komen. ‘Wat is er Meis? Waarom huil je?’ Hij trok de koelkast open. Ze voelde haar tranen niet meer na zoveel water. Katten kwamen uit zichzelf naar je toe, nooit onder dwang, dat had ze moeten weten. ‘O, ik weet het al Meis, je hebt je kraan open laten staan! Domoor!’ Leon sloeg de deur van de koelkast dicht en hield het pak melk aan zijn mond. Meis zei er niets van. Ze wist het. Ze had gewoon teveel water. Ze voelde teveel. De druk was te hoog. ‘Ik ga vandaag naar het bouwdorp!’ Leon gooide het lege pak in de pedaalemmer en stak een mes in de pindakaaspot. ‘Heb je nog restjes verf?’ Afwezig wees ze de richting op van de schuur.

Kinderen die niet op vakantie gingen, konden naar het bouwdorp. Met een aantal vrijwilligers bouwden ze daar aan een aantal speelhutten waar ze ook de nacht mochten doorbrengen. Leon ging ieder jaar weer. Dat was niets nieuws. Voor hem een timmeravontuur met gratis limonade. Meis zag een sloppenwijk in Brazilië. Modder en longontsteking. Honger en vuil. Onderkomens in elkaar gezet met alles dat voorhanden was. Afvalhout, gescheurd zeildoek en roestige spijkers. Wanhopig opgeschilderd met enkele strepen verf. Onschuldig kindervertier gekist in armoede. Zo keek Meis naar het bouwdorp, naar de wereld, deze zomer. Maar Leon zag er geen kwaad in. ‘Doei!’ en weg was hij. En Meis? Wat zou Meis vandaag eens doen? Er viel niets meer te mailen. Meis zou wachten op het donker.

Met een schop liep ze naar buiten. De lantaarnpaal achter de schutting lichtte voldoende bij. Naast Soep groef ze een vierkante kuil. Meis deed een stap naar achteren en staarde in een zwart gat. Door een klap van haar blad was een regenworm in tweeën gespleten. Kronkelend probeerden de twee losse endjes naar elkaar toe te graven. Als in trance keek ze naar het geworstel. Ineens draaide ze zich resoluut om, trapte tegen de drempel haar laarzen uit en begaf zich naar het bureau. Ze schoof iMac naar zich toe, even streelde ze zijn glazen gelaat en drukte een verhitte wang tegen een appelgroen speakertje. Toen trok ze in één wrede ruk de stekker er uit. Met iMac voor haar buik begaf ze zich weer naar de tuin. Zonder pardon gooide ze hem in het verse graf. Gespeend van menselijk contact was het zwarte scherm hoegenaamd niets. Met de schop dichtte ze het gat en stampte blootsvoets de aarde aan. Ook toen het allang vlak was bleef ze doorgaan met stampen. Uiteindelijk legde ze de muis er bovenop. Was leuk voor Soep, zo naast een muis.

Meis ging in de open keukendeur zitten. Als vanouds liet ze zich omarmen door de stilte. Het miezerde. Om de zoveel tijd vloog zo’n herfstige zomer je aan, die de dood inzette nog voor de bladeren vielen.

deel 3

Soms las je een boek met al je zintuigen. Dat had Meis met het boek van die zwerfkat. Hij zwierf in haar kop rond en liet zich niet wegjagen. Ze stond buiten met de klink van de achterdeur in haar hand en riep Leon na voor zijn appel maar hij was de straat al uit op weg naar school. Meis duwde de klikobak naar de stoep voor het huis. Het bruine padje dat er enkele weken geleden koelte onder had gezocht was ondanks haar voorzichtigheid platgereden. De ondraaglijke hitte van de afgelopen dagen hadden hem als een boomblad tussen een boek geplet en gedroogd. Ze liet het maar zo. Een grisaille op de betonnen stoeptegel. Gekneusde slakken alom, als Meis ’s avonds de poort afsloot, hoorde ze onder haar klompen de huizen kraken.

Staande aan het aanrecht dronk ze haar glas vruchtensap en gaf daarna de iMac in de woonkamer het leven door een druk op de knop. Ze dacht er op tijd aan haar eigen tap driekwartslag dicht te draaien. iMac gaf haar een homepage en e-mailadres van de auteur. Ze moest hem schrijven hoe zijn verhaal haar geraakt had. Ze was nogal gevoelig deze zomer. Soep dood, Leon die steeds over zijn vader begon, Kind van Zus zo ziek, daardoor vergat ze voortdurend de kraan af te sluiten, terwijl ze wist dat juist nu een stromende kraan bloedlink was. Ze schoof het pijltje naar verzenden en zo vloog haar bewondering over naar de mailbox van de schrijvende Siamees.

Toen Leon thuiskwam, kroop hij weg op zijn kamer. Hij hield zich schuil achter zijn stapel boeken over katachtigen. Leeuwen, tijgers, luipaarden en lynxen, Leon tekende ze allemaal na. Af en toe hoorde Meis het malende geluid van zijn puntenslijper. Ze plaatste een theeblad met sandwiches voor zijn deur. Ze wist hoe hij was, waarschijnlijk net als zijn onbekende vader, verlies verwerkte hij in afzondering. Als iets te moeilijk werd, liep hij weg. Toen ze opnieuw had gevraagd of hij misschien beneden kwam om wat te eten en hij weer weigerde, besloot ze om naar haar mail te kijken.

Tussen alle spam, een bericht van een vriendin en één van Zus zag ze de zwerfkat staan. Krachtig op vier poten sprong zijn naam er hoog bovenuit. Even schrok ze. Ze had niet gedacht dat hij zou reageren. Maar hij reageerde alleraardigst en daarop reageerde Meis weer. Voordat ze er erg in had, was er een reactie gaande en vlogen de mailtjes als pingpongballen over en weer.

Leon trok zich terug. Zus zat veel in het ziekenhuis en morgen ging de lange zomervakantie in. Meis werkte het hele jaar door. Ze vertaalde Engelse kookboeken. Haar vertaling van het Country pie and dessert book had ze gisteren naar de uitgever gestuurd. Nu had ze voorlopig niets. Op haar eigen leegte na.

Zwerfkat mailde wat foto’s van zichzelf uit verschillende perioden. Meis keek altijd naar details. Hij had een goeie kop, daar niet van. Een Oosterse raskat van origine die gedwongen was tot dwalen. Maar ze vond hem mooi vanwege zijn onderarmen. Cream Burmees. Die armen pasten ergens omheen. Om een knieharp, kind, Shar Pei of een vrouw. Maar het leek alsof ze aarzelden. Hij had haar eveneens om een foto gevraagd. Meis durfde niet. Haar naam had hem vast op een dwaalspoor gezet. Ze vergat het zelf ook weleens. Wat ze nu was. Daarom mailde ze een foto van Zus. Zus had lang, bruin haar. Mannen keken nog altijd naar haar om. Zij zou hem zeker bevallen. En dat deed ze. Over en weer. Dieper en dieper. Het was alsof ze elkaar al jaren kenden, steeds vaker vergat ze het om haar kraan af te sluiten. En Leon was er niet om haar daar aan te helpen herinneren.

Het beeldscherm leek te ademen. Er stroomde bloed door de snoeren en het toetsenbord stuurde de hartslag aan. Meis scande wederom wat foto’s: Zus op het strand, Zus met baby Leon, Zus met een grijs konijn op schoot en zo nog wat familiekiekjes. En toen mailde hij haar of ze elkaar misschien konden ontmoeten. Onlangs had ze een recente foto van Zus gemaild. Zus die lachte maar met ogen die zo in tranen konden uitbarsten. Het ging niet goed met Kind. Zwerfkat had het opgemerkt. Hij schreef dat hij haar stevig tegen zich aan wilde drukken. Meis las die regel keer op keer. Ze voelde het. Het was alsof zijn woorden als zachte huid door het beeldscherm pureerden om haar te kunnen raken. Ze wist dat zijn armen daarvoor gemaakt waren. Voor iets er tussen in.

Ze wenste niets liever dan hem te zien. Gewoon als man van vlees en bloed met een stem erbij. Om zo te ondervinden of ze ook pratende konden pingpongen. Waarschijnlijk niet. Meis was niet zo’n prater. Het was in haar hoofd al zo druk, daarom zocht ze de stilte op, die drukte viel niet te formuleren. Niemand die haar volgen kon. Ze verlangde er naar om vluchtig met haar vinger een spoor langs zo’n Cream Burmees onderarm te trekken. Maar hij zou haar niet herkennen. Biechtte ze hem haar leugen op, maaide hij haar vast in één armbeweging van zijn scherm weg. Hij hield van Zus. Van haar slanke hals met het moedervlekje. De reebruine ogen in het hartvormige gezicht. Iedereen hield van Zus. Meis ook.

-wordt vervolgd-

deel 2

Soep had bovenop haar studieboeken gezeten. Slingerde dagelijks een grindpad van grit uit over het sisal van de kamervloer. Kleine ergernissen van haren in de velours gordijnen en geproest op het raam had ze genegeerd. Zonder zeuren raapte ze haarballen op, wikkelde de kat in een handdoek om pillen in het bekje te wurmen en vulde op het laatst spuitjes met water.

Het beest was slechts een jaar toen ze haar uit het asiel haalde. Zus was mee geweest en vroeg hoe of die zwarte heksenkat moest gaan heten. Meis had het niet geweten. Noem haar dan Poes, opperde zus. Ik draai het wel om, had ze geantwoord. En zo was Poes, Soep geworden. Ze droeg haar naam waardig door iedere zaterdagmiddag de lege Unox blikken uit te likken. Zestien was ze inmiddels en al die tijd steeds door het kattenluikje teruggekomen. Zij wel.

Leon stond bij de voordeur. Hij wilde de korf dragen. Ze zouden lopend gaan in een stoet van twee. ‘Heb je de hoofdkraan dichtgedraaid Meis?’ vroeg Leon. Zonder een woord trok Meis de deur achter zich dicht. Niet dat hij een antwoord verwachtte.

Een hete luchtoven. Zo overviel de overgang van het koele huis naar de stovende straat hen. Zelfs de wind schroeide door hun dunne kleding heen.  Maar Leon gaf geen kik. Hij hield de korf stevig vast en stapte in gelijkmatige tred voor de laatste maal naar de dierenarts. Meis volgde gepast.

Leon lag in bed. Soep onder de grond. Meis wilde vluchten en pakte een boek. Een paar weken eerder had ze het gekocht zonder ook maar te hebben ingezien. Vanwege het omslag. Daarop stond een portret van de auteur. Meis keek naar de foto. Hij deed haar aan Soep denken. En aan die vagebond waarmee ze kortstondig verbonden was geweest. Kattenogen die in het donker meer zagen dan anderen ooit bij daglicht zouden zien. Schaduwvlekken in de oogkassen vlakten zijn scherpte wat af. Geen blik van een gezapige huiskater maar die van een zwerfkat. Argwanend en op afstand ondanks zijn chique houding en smetteloze blouse. Hij kon zo uithalen, dat zag ze aan zijn iets verbeten mond.

Ze spreidde haar vingers over het gezicht uit. Zijn linkeroog spiedde langs haar ring heen recht naar binnen. De wenkbrauw hoekte haar kootje. Met zijn oogopslag ietwat melancholisch in het blauw van de achtergrond.  Het leek haar geen valse kater. Hij was vast te vaak weggeschopt. Daarom had ze het boek gekocht. Ze wilde zijn verhaal kennen.

Meis rolde zich op in bed en begon met lezen. In de verte donderde het dof. Voor het open raam hing een regengordijn. Tegen de ochtend had ze het uit. Ze hoorde Leon in de keuken rommelen. Er viel iets op de grond. Meis herkende de blikken trommel van de brokjes. Het maakte een enorm kabaal op de plavuizen. Hij was het in zijn ochtendritme vergeten, zoals altijd had hij het bakje willen bijvullen. Gauw snelde Meis naar beneden en zag nog net hoe Leon met de mouw van zijn pyjama zich over de ogen wreef.

‘Zullen we haar voerbak op het grafje leggen?’ stelde ze voor. Leon knikte en rende al naar buiten. Ze wist dat ze hem niet achterna moest gaan. Dat deed je niet bij een jongen van al bijna negen.

-wordt vervolgd-

deel 1

Onder de gouden regen lonkte de vagebond naar een hemels vuur. Onverschillig voor het onweer school hij onder de volle kruin, een enkele hand geklauwd om de stam,  de striemende slagregen sloeg de gele bloemtrossen met geweld naar de grond.  Zijn suede jas droop van het water. Hij schudde zich een paar keer uit en ging bij haar naar binnen. Via de achtertuin sloop hij weg om nooit wederom te keren. Op die avond sloeg het noodweer toe.

Steunend op de ellebogen, zijn lippen blauw van viltstift, schreef Leon al mee mompelend onder zijn tekening; Soep is ziek en nou gaat ze dood. Ze hadden haar zojuist gekamd. Hij had mee mogen helpen en gezegd: Net als bij mensen die dood zijn he Meis? Die worden dan mooi gemaakt! Soep was nog niet dood, maar over een paar uur zou ze het zijn. ‘Straks kan ik nooit meer een kat aaien!’

  ‘We zullen zien Leon, we zullen zien!’ Meis schudde de fles lysol leeg op een oud overhemd en ontsmette gedreven de kattenbak. Haar bruingele hand ging naar links en bleef boven de kattenkop hangen. Het astmatische asieldier had het lang uitgehouden. Met een afgeronde nagel veegde ze het opgedroogde snot van het neusje weg. Soep keek niet op of om. Haar kopje schommelde bij iedere aanraking. Soep was op.

Met de rug van haar hand gleed Meis over de met cacao gemarmerde zwarte haren. Eens glanzend satijn in het zonlicht op de brede vensterbank. Altijd tegen de wit uitgeslagen terracottapot aangeschurkt. De staart zwiepend als een omgekeerde metronoom voor de verwarmingsbuizen. Vandaag de dag oogde de rechtopstaande vacht dof en vertoonde kale plekken. Soep rook ook anders; zoetig, naar rotte bananen en betadine. Als Meis zachtjes een kneepje in haar nek gaf, hield ze een uitgedroogde binnenband tussen duim en wijsvinger geklemd. De rek was eruit.

  ‘Mijn vader was een leeuw he?’ Meis knikte. ‘Als Soep dood is, heb ik niemand meer.’

  ‘Je hebt mij toch,’ zei ze, maar wist dat zij niet telde, ze was niet aaibaar genoeg.

Zijn vader kon ze zich nauwelijks herinneren. Die was even donker geweest als de nacht waarin hij aan haar verscheen. Alleen zijn grauw, op het moment van verwekken, echode soms na. Ze had zich alleen gevoeld en hem binnengelaten, wetende dat hij niet zou blijven. Maar hij had haar iets gegeven tegen de eenzaamheid: Leon.

  ‘Waarom is hij weggegaan?’

  ‘Een gekooid leven paste hem niet. Kom, we moeten Soep in haar korf doen. Het is tijd!’ Meis sprong op en liep naar de gang om de rieten mand te pakken. Voor een moment keek ze van opzij in de wandspiegel. Het was dat haar naam refereerde aan haar geslacht anders was dat gissen geblazen. Na de geboorte van Leon was het alleen maar erger geworden. Bleek was ze, met daarboven het geblondeerde haar, kort gewiekt als een aftandse pleeborstel. Goddomme, nou ging ze haast nog janken ook. Janken om een kat.

-wordt vervolgd-

De tram kwam altijd te snel voor Daantje. De rails reet hun levens wreed uiteen. ‘Dag meneer!,’ dacht Daantje dan droef en keek hoe ze de huizen, de mensen, de winkels, het opgeschilderde stadse grijs achter zich liet met als eindbestemming een naargeestig station. Wanneer zou ze zijn kamer weer zien? Over een jaar? Een maand? Nooit meer?

Op meneer zijn kamer hing een vogelkooi met daarin een dode muis. Geen echte. Zo’n eentje voor een kat van konijnenbont. Over de antieke loper op de trap kroop ze zijn leven in. Dan pakte hij haar jas aan en ging voor. Het was het huis van een meneer. Geen bloemen. Geen overbodige frutsels op de vogelkooi na. Alles had een functie. Zij ook. Al wist ze nog niet welke.

Daantje was geboren in de zomer toen meneer al een leven had gehad. Iets van het dorp, de blauwe korenbloemen, de polder met het wuivende riet nam ze mee naar de stad. Naar de kamer van meneer. Toch gaf zijn kleine, kale kamer haar meer ademruimte dan het erf van haar ouders. Zijn ademhaling in haar nek bevrijde haar van de uitgestippelde verstikking. Hij kookte aardappels zonder zout. Dronk vlierbessensap als wijn en zei dat bloed ook zo moest smaken. En dan even, heel even, streek zijn hand over haar donkerblonde haar.

Ze lagen naast elkaar op de versleten chaise longue en altijd weer vroeg hij haar wat ze nou samen hadden. In de tram wist ze het antwoord maar in haar ouderlijk huis vergat ze dat weer. Pas als ze na een paar weken de lege melkflessen vergeleek met de holte in haar buik zou ze meneer kunnen vertellen wat ze nu hadden of konden hebben of moesten missen. Ze kocht treinkaartjes waarmee ze niet afreisde, kookte aardappels met rozemarijn en stuurde in gedachte glazen flessen met orchideeën naar de keukentafel in de kamer met de vogelkooi. Daar moest een vogeltje in.

Daar waar het gras vochtig was, met plukken gemaaid bruin bestrooid en je voeten nog warm van najaar, broeide de aarde. Gehurkt raapten de vrouwen veertjes en herinnerden zichzelf negen. Hoe ze ook. Altijd samen. Zij zou als eerste veertig en daarna Jolien. Jolien schreeuwde iets over een feestje. Zoals altijd zat Ief lijdzaam in het schaduwbeeld van een zonnige Jolien met uitzicht op een speels bh bandje rond een blote schouder. Zij zou kijken hoe Jolien zou dansen en in stilte haar eigen jaren tellen. ‘Als je van binnen wordt gekrabd, zien ze niet dat het zeer doet!’ zei ze ineens tegen haar vriendin die de schrammen van de braamstruiken op haar armen bekeek.
‘Wel bij jou Ief.’
‘Bij mij?’
‘In jouw blik roest het eeuwige geduld.’
‘?’
‘Ik zie een long, vishaak en dan scherpte in het been.’
‘Scherpte in het been?’
‘Versplintering. Allemaal kleine stukjes. Versteende scherfjes.’
‘Dit doet pijn.’
‘Dat doet pijn. Je kunt beter eens een keer schreeuwen als hij…’
‘Als hij wat?’
Jolien zweeg en bukte. Tussen duim en wijsvinger hield ze een wit donsveertje omhoog.
‘Zie je hoe zacht en kwetsbaar? Net zoals jij!’ Ief keek en bolde haar wangen om tegen het pluizige dons aan te blazen.
‘Breek het dan, als je kan!’ Jolien boog de korte schacht een paar keer dubbel om het daarna los te laten. Het veertje danste op de wind zoals zij straks zou dansen op de dag van veertig en Ief, dan al een week veertig, kaarsrecht tegen de witte muur volkomen misplaatst als rode zuring in het projectielicht van jeugd dia’s op techno-beat. Niet kapot te krijgen.

Fragment uit Het Wachthuis:

Een blok huizen uit de jaren dertig. Met daarvoor een diepe tuin, brede stoep, klinkerweg en strook gras, door de singel gescheiden van de gespiegelde overkant. En dan is het dat ene huis, ter afsluiting, dat eruit springt vanwege het hoge dak en de uitbouw. Een roze loper van bloesem onder mijn voeten. De Japanse sierkers laat zijn rokjes los. Vroeger raapte ik de mooiste op. Die net was gevallen en nog geen bruine rand bezat. Om zo al nagelspitzend het geurende tutuutje rond mijn vingers te laten dansen. Maar ongeacht het jaargetijde haalt het huis je binnen. Ik ben er geboren, woonde er met mijn ouders en al de wisselende pleegkinderen. Waarom hebben we het gekocht? Het is te groot. Veel te groot.

 
filmpje 1         filmpje 2

Soms gebruik je een fragment uit de realiteit in fictie. Ik weet nog hoe ik in 2001 brak bij een baby in een wasteiltje. Het jongetje was negen maanden oud. We bezochten het eerste weeshuis van onze zoon die er drie in een jaar had versleten. Pas een paar jaar later begreep ik waarom ik op dat moment brak.

fragment: Het Wachthuis

In de stilte lagen zes of zeven baby’s. Mijn langzame passen werden geschaduwd. Iets trok mij naar omlaag. Ik hurkte neer voor een plastic wasteil. Een klein baasje met een handdoekrol in zijn rug keek naar me op. Hij had me met zijn ogen die me volgden naar beneden gehaald. Zijn handjes vonden steun aan de randen. Hij leek in een roeibootje over het gladde zeil te varen. Greep mijn vingers vast om zijn gezichtje tegen mijn hand te laten vallen. Zijn zachte tongetje draaide rondjes op de huid. Hij liefkoosde met warm babyspeeksel mijn strak gespannen vel. Ik keek omhoog en fluisterde in onverstaanbaar Engels iets tegen de muur. Ik wilde niet huilen. De directrice van het tehuis zou me niet begrijpen. Dit ventje werd immers geadopteerd door een Zweeds echtpaar. Hij was jonger dan Kokeb, een maand of negen, maar kon al een beetje zitten. Zijn hoofdje stond fier rechtop en dat brak mij open. Dat onbekende babyjongetje dat mij voor een moment opzocht. Ik wilde hem meenemen.

Haar ook. Het kaalgeschoren peutertje met de flaporen. Schraal en verlegen zat ze met knokige knietjes in een verkleurd jurkje op de grond. Haar bolletje roodbruin van jodium. Toen we naar buiten gingen, met al de oudere kinderen op de hielen, nam ik haar op schoot. De jongens voetbalden met een prop en ik zat met haar op een tree van de buitentrap. Ze droeg geen onderbroekje. Ik zong Hollandse kinderliedjes over schaapjes en koude winters in de warme middagzon. Even was mijn knie van het meisje, was het meisje van mijn knie.

Op dat moment besefte ik nog niet wat ik aan het doen was. Namelijk mijn liefde verspreiden. Ik durfde me niet enkel en alleen aan Kokeb te hechten. Zijn grauwe huid omsloot als een poreuze hoes de broeierige dood. Onbewust zocht ik naar andere kinderen.

De halspiegel hing op schouderhoogte. Ze keek naar haar gezicht. Altijd alleen maar naar haar gezicht. Naar de grote ogen en volle mond die zelden lachte. Anders viel je op. Diep haalde Swaen adem. Gans noemden de jongens haar. De jongens, hoe lang was dat al niet geleden? Nog kon ze de piepende remmen van hun fietsen horen die haar klem zetten in een achterafje om de duivel aan te doen. Vanachter de hoge heg zag ze de vlaggetjes al komen. Wat had ze die bananenzadels met die puntige vlaggetjes hoog boven de bagagedragers uit gehaat. Dat stelletje wilden op stalen rossen met bloed in de ogen dood gewenst.

Met haar hoofd was niets mis. Misschien een kin teveel.

‘Je hebt een mooi gezicht, als je nu eens wat…’

Wat een schrale troost. Swaen kuste haar spiegelbeeld vaarwel alvorens de haakjes van haar karbonadecorselet te openen. Het gaf ademruimte. Ze scheurde de vlezen patchwork pofmouwen in stukken. Aan een pees lubberden de onderarmen als twee zojuist geslachte hennen langs de ellebogen naar beneden. Van de hoedenplank graaide Swaen een dun geschakeld bandje weg en haalde haar polsen net zo lang door de draaibank totdat het smalle armbandje paste. Inmiddels maakte haar middel een mooie curve naar binnen toe. Ze trok de kale kippetjes tot aan de schouders op, sneed ze van de pezen en legde een zwanenhals bloot. Als afsluiter ritste ze de benen open en stroopte die in zacht rubber naar de enkels toe om uit te kunnen stappen, het overtollig vet bij de paraplu’s en armkwabben in de doofpot stoppend. Haar sloffen maakten plaats voor elegante schoentjes. Ze was klaar om uit te gaan.

De doofpot trilde na. Verzwaard met dertig kilo bil. Vijftien de stuk. Toen ze nog had durven kijken, in een handspiegeltje achterstevoren voor een passpiegel, had ze nooit haar rug gezien. Niet het rossige, golvende haar tot over de schouderbladen, de naar verhouding goed gevormde kuiten. Ze bestond alleen uit bil en been. In die tijd was ze honderddertig schoon aan de haak. Nu moest het meer zijn. Maar zodra ze de deur achter zich dicht trok, woog ze eenenzestig kilo. Waren haar benen oneindig lang. Liep er met gesloten knieën een kiertje licht tussen de dijen door. Droeg ze een m in zijden ondergoed. Dacht men dat ze aan ballet deed zo sierlijk als zij zich over straat bewoog. Gehuld in een cirkel van tule fabuleerde Swaen een pas de deux met haar schaduwbeeld. De passen op de bal van haar voet raakten nauwelijks de grond. Zonder stekende blikken at ze een sorbet op een overvol terras en staarde naar vrouwen in allerlei soorten en maten.

Buiten keek ze naar billen. Rond, plat, groot, klein, stevig en slap maar vooral naar dik. Dikke vrouwen die zich bevrijd voelden in strakke spijkerbroeken, stevig ingesnoerd met lederen Strass riemen waardoor buiken over ruggen doorliepen en zich rijkelijk boven het denim uit plooiden. Die ze bewonderde maar tegelijkertijd verafschuwde. Net zoals de ranke meisjes met een kuil in hun buik. Die wezen op een rib en verzuchtte niets te kunnen eten. De gesprekken die ze opving over het uitwisselen van lichaamsgewicht. Niets was intiemer dan de cijfers van het menselijk vlees. Zeker als het er drie achter elkaar waren. Swaen wilde dat ze haar dwars door alle lagen heen zouden zien. Waarom beauty beinvloeden door de botte cijfers van een personenweegschaal? Vandaag was ze beeldschoon. Liep in bikini als Miss Sweden hooggehakt door de winkelstraat.

‘Hey, vetlap, kijk eens uit waar je loopt!’

In een fractie van een seconde botste Swaen er negenenzestig kilo bij en keerde met gebogen hoofd op verzwaarde holsblokken huiswaarts.