Het tweede verhaal (Griet Widoeghe) is klaar en goed bevonden. Omdat het nog even duurt voordat er publicatie-ruimte is bij de uitgever, speelt de gedachte door mijn hoofd om aan een derde verhaal te beginnen. Ik denk altijd in drie; waxinelichtjes in een groepje van drie, snuisterijen, fotolijstjes, tuinplanten van eenzelfde soort: Indien mogelijk gegroepeerd per drie. Dus een verhalenbundel (De tranen van de zeegans) met maar twee verhalen telt niet mee.

Ik kan voor een volgend verhaal nog verder terug in de tijd gaan. Via de negentiende eeuw naar de late middeleeuwen en dan….3 n. Chr. ? In ieder geval wordt het wel mijn derde boek. En dan stoppen? Neen, dan op naar het volgende drieluik.

Ik schrijf nog steeds aan een tweede verhaal dus ‘t blijft stil aan ‘t blogfront. Korte krabbels plaats ik op facebook. Een blog laat nog even op zich wachten.

Sorry! Silence!

Omdat ‘De tranen van de zeegans’  net iets te weinig pagina’s bevat om zelfstandig te verschijnen, kreeg ik een poosje terug van de redacteur te horen dat ik er één of enkele verhalen bij moet schrijven zodat er geen novelle maar een verhalenbundel verschijnt.

Ik herschreef verhalen die ik nog had liggen maar de eigentijdsheid daarvan vloekt met de negentiende eeuwse zeegans. Liever zag ik De tranen van de zeegans als novelle op zich. Wil ik er geen onrust naast in de vorm van andere verhalen. Maar boeken uitgeven is ook een commercieel iets en te dunne boeken verkopen schijnbaar niet.

Maar ineens, onverwacht, verschijnt de vijftiende eeuwse Griet Widoeghe naast mijn bureau die me laat zien hoe ze oogt, wat haar werkzaamheden zijn, ze geeft me haar leeftijd prijs en ik voel dat er iets broeit. Dat meisje heeft een verhaal. Kortom, ik denk dat ik zojuist begonnen ben aan een passend verhaal, één dat prima naast De tranen van de zeegans kan staan.

Zeker weten doe je dat nooit, ik weet niet eens of Griet blijft leven, misschien verandert ze gaandeweg in Antje of Engeltje Ganzebraad of blijkt ze er een van een tweeling te zijn. Ze kan ook in de zestiende eeuw thuishoren. Maar ‘t gevoel is er. Het is dan net alsof het verhaal al klaarligt en je het alleen nog maar over hoeft te schrijven. Het fictieve personage je de hand reikt om je naar het eind te leiden.

De jongste novelle van Alfred Birney Rivier de Lossie draagt bij aan de onthaasting. In een rustig tempo reis je met het hoofdpersonage door Schotland langs zinnen als: In de verte hing een marmeren, zwart omrande wolk zwaar boven een heldergele strook zonlicht, waaronder naaldbomen een zoom van stiksels over heuveltoppen trokken. (blz. 16)

Eerder werk van de schrijver raakt aan dezelfde thematiek, maar voor mij leest deze novelle als een verfijning daarvan, lijkt het meer van onder de huid geschreven. Minder rechtstreeks.

Waar gaat de novelle over? Behelst het louter de zoektocht van een Nederlandse folkgitarist naar zijn Schots-Aziatische roots? Gedragen door een ballade van Donovan?  Bezwangerd door een vluchtig samenzijn met een vreemde vrouw? Ik denk van niet. Met de samenvatting alleen pak je niet de essentie van deze novelle. De essentie is de leeservaring;  je laten meestromen met het verhaal. En dan moet je er nogmaals induiken, want niet alles komt direct aan de oppervlakte.

‘Er is ook muziek,’ zo lokte ik de negenjarige naar de Culturele Bazar.

Links Ezra de Haan schrijver/dichter/journalist, tweede van links Raj Mohan zanger/componist/dichter (bundel Bapauti/Erfenis), rechts naast witte parasol Judith Heinsohn beeldend kunstenaar en in ‘t blauw sta ik.

Luisteren naar Wende Snijders, de primeur van wat in het najaar komen gaat. Deze veelzijdige zangeres gaat nu met haar prachtige geluid op de Engelse toer: Poptour No.9 

Ze zong eerder Antjie Krog: Vertrekkend

Dit kan ze ook: Au suivant

Morgen, zaterdag 18 april, wordt de bundel Poezie in het park  gepresenteerd (buitenpodium). De presentatie vindt plaats tijdens de Culturele Bazar in Amsterdam (Buiksloterweg), met een zeer gevarieerd programma. Zie: Culturele Bazar.

Doordat ik het programma bekeek, dwaalde ik ook even af naar de website van De Kift, erg leuk om met de muis te bewandelen.

Dus als  je morgen niets te doen hebt, Wende Snijders, Mustafa Stitou, Herman Koch (hoofdpodium) en nog velen anderen treden op. Voor de zuinige Hollander: De toegang is gratis!

Op literatuurplein.nl kun je oa goed onderbouwde boekrecensies (proza en poezie) lezen van Ezra de Haan en Guus Bauer.

Vandaag ontving ik vers van de pers twee nieuwe boeken van Marianne Notschaele – den Boer. Marianne is  reïncarnatietherapeute  en tevens auteur van diverse boeken en artikelen over vorige levens en  reïncarnatietherapie. Het is lang niet alle therapeuten gegeven om levendig over hun professie te schrijven, maar Marianne kan dat als geen ander. Ik heb het voorrecht gehad één van haar meelezers te mogen zijn voor de daadwerkelijke publicatie en ontving steeds met veel plezier een mooi afgerond verhaal. En nu zijn die verhalen gebundeld in twee boeken:

Ik was eens is een uitermate geschikt boek voor een eerste kennismaking met  reïncarnatietherapie, het bevat uiteenlopende verhalen over vorige levens en is klein van omvang, hierna kun je zonder moeite door naar Diehards in de war (lees die titel maar even goed) waar de verhalen aan oorlog gerelateerd zijn. Op de achterflap staat: Verhalen die inslaan als een bom…En dat is geen loze kreet.

Moet je voor deze boeken in  reïncarnatie geloven? Nee, dat is niet nodig. De persoonlijke verhalen lezen eveneens als geschiedenisminiatuurtjes die voor de liefhebber van vervlogen tijden zeer de moeite waard zijn. Het persoonlijke vertelperspectief maakt identificatie eenvoudig, waardoor de verhalen echt tot leven komen.

Marianne laat haar cliënten zelf hun vorig leven opschrijven en heeft die verhalen zo authentiek  mogelijk overgenomen, als therapeute legt ze de verbanden tussen de vorige levens en de problemen waar haar cliënten mee kampen.  Door samenspel van therapeute en cliënt komt men tot de oplossing van het probleem. Saai? Allesbehalve. Maar dat komt omdat het zo to the point is geschreven en een aantal beschrijvingen van vorige levens zijdelings proza raken.

Sterk aan haar therapie vind ik het werken met taal. Het is aardig om te zien hoe er met dubbele betekenissen wordt gewerkt en om er achter te komen dat cliënten ongemerkt al veel prijsgeven louter door het omschrijven van een probleem. Het kan haast niet anders dan dat je na het lezen van deze boeken ook je eigen taalgebruik onder de loep zult nemen en je ineens afvraagt…goh..was ik ook niet eens een?

Over de zin en onzin van  reïncarnatietherapie  valt te twisten. De doelstelling van Marianne is heel helder:  Reïncarnatietherapie  rondt ‘onaffe’  sterfervaringen af via emotionele verwerking of inzicht. Het doel: 100% leven, nu! Zelf vind ik de vraag of  reïncarnatie wel of niet bestaat niet relevant, belangrijker is of deze therapie heilzaam is. Dat zal per individu verschillen, de cliënten die in de boeken voorkomen zijn er allemaal op vooruit gegaan. Het is een manier om naar jezelf te kijken om te zien wat je wilt behouden en wat je wilt veranderen.

De boeken zijn verkrijgbaar via diverse internet(boek)winkels en in de reguliere boekhandel.

Ik was eens €14,75
ISBN 978-90-806284-8-9

Diehards in de war €14,75
ISBN 978-90-806284-5-8

Marianne Notschaele – den Boer Uitgeverij RHA Publishing

Meer over de auteur en andere boeken zie haar website: Vorige levens.

Marianne beantwoordt op gratisadviseurs.nl online vragen over reincarnatie.

Vandaag belde mijn redacteur. Hij heeft mijn novelle gelezen en kwam met blij nieuws: Het is goed, op een paar zinnen na hoeft er bijna niets te worden aangepast. Dat was bij mijn debuut wel even anders.

Toch zat ik in de rats omdat ik de novelle niet heb aangepakt zoals mijn eerste twee boeken. Ik wilde geen enorme tijdsprongen meer, geen zijpaden of verhaal in het verhaal, maar chronologisch in de derde persoon en in de vt een  verhaal vertellen. Dat is best eng. Ik ben dan al gauw bang dat het op die manier te gewoontjes wordt. Maar het heeft wel gewerkt. Beperken levert winst op. Ik mag daar zelfs gerust nog een stapje verder in gaan. Mijn proza is nog niet gespeend van poezie, gedoseerd is dat niet verkeerd, zolang ik maar niet doorschiet.

Alleen is de novelle te kort om op zichzelf in boekvorm te verschijnen. Ik heb dus geen novelle geschreven maar een erg lang kort verhaal. Een vriend rekende het om naar 51 boekpagina’s. Als ik nog twee verhalen in dezelfde lijn schrijf, kan het een verhalenbundel worden, stelde de redacteur voor. Voordeel kan zijn dat als je korte verhalen hebt gepubliceerd, je eerder gevraagd kan worden om eens voor een magazine een verhaal te schrijven.

Daar heb ik niet bij stil gestaan. Bij een verhalenbundel. Maar ik vind het wel een uitdaging. Om na te denken over korte verhalen. In  mijn hoofd zingen al tijden een paar onderwerpen rond, waar ik over wil schrijven maar die ik te summier vind voor een hele roman. Misschien kan ik die gebruiken voor korte verhalen. En er schiet me te binnen dat ik nog een paar verhalen heb liggen. Misschien kan ik daar één van uitbreiden of er voor kiezen om in plaats van twee lange korte verhalen vier of vijf korte bij te voegen. Kortom…genoeg om mij over te buigen. Ik was de laatste weken een beetje schrijfmoelui dus dat kan geen kwaad.